ะดีใจมำก
“ไม่ ไม่มีอะไร เจ้ำสำมำรถเข้ำร่วมกำรประลองใหญ่ได้ แล้วเจ้ำล่ะ เจ้ำชื่ออะไร?”
“เมิ่งจิ่งโจว ก็มำจำกสำนักเวิ่นเต๋ำเช่นกัน”
“นี่ หมำยเลขของพวกเจ้ำ อีกหนึ่งส่วนสิบห้ำชั่วยำม จะเริ่มจับสลำก จัดลำดับกำรต่อสู้ พวกเจ้ำเตรียมตัวให้พร้อม”
“ไม่มีปัญหำ!”
“แปลกจริง กำรประลองรอบแรกใกล้จะเริ่มแล้ว ทำไมยังไม่เห็นลู่หยำงกับเมิ่งจิ่งโจวเลย?” หลำนถิงนั่งอยู่บนที่นั่งกรรมกำร รู้สึกสงสัย
“บำงทีอำจจะเจออุบัติเหตุระหว่ำงทำง ทำให้ล่ำช้ำ” ไป๋ หมิงคำดเดำ เรื่องแบบนี้พบได้บ่อย เขำออกจำกเขำไปท่องเที่ยวก็มักจะเจออุบัติเหตุไม่คำดฝัน
“รอ” เหยียนเทียนจื้อตำมนิสัยประหยัดคำพูด
หลำนถิงเพิ่งรู้จักเหยียนเทียนจื้อ ยังไม่คุ้นเคย ไป๋ หมิงบอกหลำนถิงว่ำ เหยียนเทียนจื้อพูดน้อยมำตลอด อย่ำหวังว่ำเขำจะให้คะแนน
หลำนถิงทำได้แต่ถอนใจ ดูท่ำภำระกำรให้คะแนนคงต้องตกอยู่ที่นำง
คนด้ำนล่ำงสังเกตเห็นคนทั้งสำมบนที่นั่งกรรมกำร กระซิบกระซำบกัน
“สำมคนนั่นเป็ นใครกัน ดูอำยุน้อยมำก จะเป็ นกรรมกำรได้หรือ?”
“โดยเฉพำะเด็กสำวคนนั้น สวยก็สวย ข้ำไม่เคยเห็นใครสวยขนำดนี้มำก่อน แต่ดูเหมือนไม่มีประสบกำรณ์กำรต่อสู้เลย”
“นี่แหละที่เจ้ำไม่เข้ำใจ สำมคนนี้เป็ นศิษย์สำนักเซียน เป็ นยอดคนของสวรรค์ ข้ำได้ยินมำว่ำทั้งสำมคนนี้โดดเด่นที่สุดในหมู่คนรุ่นเดียวกันในสำนักของพวกเขำ!”
“ไม่ใช่แค่นั้น ญำติข้ำทำงำนในจวนทำงกำร เขำบอกว่ำทั้งสำมคนนี้อยู่ในขั้นแก่นทองค
