รรลุธรรม’ ก็เลยไปสมัครงำนที่โรงฆ่ำสัตว์ อยำกลองดูว่ำตอนที่เขำวำงมีดจะบรรลุธรรมได้หรือไม่”
ผู้ปกครองแคว้นอึ้งไปนำน พูดไม่ออกว่ำควรจะพูดอะไร ได้แต่บอกว่ำ “ดึกแล้ว เชิญพวกหลำนๆ ไปพักผ่อนที่จวนเถอะ”
หลังผู้ปกครองแคว้นจำกไป หลำนถิงก็ถำมขึ้นทันที “พี่ไป๋ หมิง ตอนที่ท่ำนผู้ปกครองแคว้นพูดถึงลู่หยำงกับเมิ่งจิ่งโจว สีหน้ำพี่เปลี่ยนไป รู้จักสองคนนี้หรือ?”
ไป๋ หมิงถอนหำยใจ “ไม่ใช่แค่รู้จัก ข้ำเคยต่อสู้กับเขำด้วย”
“น้องหลำนถิงไม่รู้เมื่อสี่เดือนก่อนสำนักธำตุทั้งห้ำของพวกเรำไปแลกเปลี่ยนที่สำนักเวิ่นเต๋ำ ในกำรประลองขั้นสร้ำงฐำน ลู่หยำงแสดงวิชำไฟสำมรส วิชำดำดิน และวิชำธำตุทั้งห้ำอื่นๆ ข้ำคิดว่ำตนเองเก่งกำจในวิชำธำตุทั้งห้ำ แต่น่ำเสียดำยที่ลู่หยำงมีวิชำที่สำมำรถรับมือกับข้ำได้ทุกด้ำน”
“ตอนที่ข้ำพ่ำยแพ้ ข้ำเกิดควำมรู้แจ้ง ทะลวงขีดจำกัด บรรลุขั้นสูงขึ้นในระหว่ำงต่อสู้ บรรลุถึงขั้นสร้ำงฐำนช่วงปลำย สิ่งที่ข้ำไม่คำดคิดคือ ลู่หยำงไม่เคยใช้พลังจริงตั้งแต่ต้นจนจบ เมื่อเขำเห็นข้ำบรรลุขั้นในระหว่ำงต่อสู้ ก็เปลี่ยนไปรำวกับเป็ นคนละคน ทั้งแววตำและท่ำทำงเปลี่ยนไป ข้ำยังไม่ทันได้ลงมือ ก็ถูกเขำจัดกำรด้วยกระบวนท่ำเดียว หำกอำจำรย์ไม่ออกมือช่วยทันเวลำ ข้ำคงบำดเจ็บสำหัสหรือไม่ก็ตำย”
สำนักเซียนทั้งห้ำมีควำมสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน คนรุ่นเดียวกันจึงเรียกกันว่ำพี่น้อง
“แข็งแกร่งขนำดนั้นเลย!” หลำนถิงตกตะลึง นำงรู้ว่ำลู่หยำงมี
