พรสวรรค์ด้ำนวิชำอำคมน่ำตื่นตะลึง แต่ไม่คิดว่ำลู่หยำงจะสำมำรถเอำชนะไป๋ หมิงได้ด้วยกระบวนท่ำเดียว
เยี่ยนเทียนจื้อก็เบิกตำกว้ำง แสดงสีหน้ำประหลำดใจอย่ำงยิ่ง เขำเคยต่อสู้กับไป๋ หมิง อีกฝ่ ำยเชี่ยวชาญทั้งวิชำหอกและวิชำธำตุทั้งห้ำ ทั้งกำรต่อสู้ระยะไกลและระยะประชิดล้วนรับมือยำก จะพ่ำยแพ้ด้วยกระบวนท่ำเดียวได้อย่ำงไร?
“ตำมที่อำจำรย์บอก วิชำที่ลู่หยำงใช้คือวิชำเทพระดับสูงยุคโบรำณที่สูญหำยไปแล้ว – วิชำหลบน้ำ หำกไม่มีวิธีรับมือพิเศษ วิชำนี้ก็ไม่มีทำงต้ำน สำมำรถดึงน้ำในร่ำงกำยศัตรูออกมำ ทำให้กลำยเป็ นมัมมี่” ไป๋ หมิงนึกถึงภำพที่ลู่หยำงใชวิชำหลบน้ำอย่ำงง่ำยดำย รู้สึกหวำดกลัวขึ้นมำ
ดูท่ำทำงที่เขำใช้วิชำเทพยุคโบรำณได้อย่ำงง่ำยดำยแล้ว ถึงแม้ว่ำตนเองจะรับมือกับวิชำหลบน้ำได้ ก็คงมีวิชำเทพอื่นๆ รออยู่
“ไม่เพียงเท่ำนั้น ผู้อำวุโสใหญ่สำนักเวิ่นเต๋ำยังยอมรับด้วยปำกว่ำ ลู่หยำงใช้ร่ำงขั้นสร้ำงฐำน ท้ำสู้ข้ำมขั้น”
เยี่ยนเทียนจื้อยิ้ม ไม่ได้ใส่ใจ พวกเขำทั้งสำมก็สำมำรถท้ำสู้ข้ำมขั้นได้ ไม่ใช่เรื่องที่ควรค่ำแก่กำรโอ้อวด
ไป๋ หมิงพูดเสียงหนัก “เขำข้ำมสำมขั้นใหญ่ติดต่อกัน ตอนที่อยู่ในขั้นสร้ำงฐำน เขำเอำชนะทั้งขั้นแก่นทองคำ ขั้นทำรกแรกกำเนิด และขั้นแปลงร่ำงเซียน!”
หลำนถิงและเยี่ยนเทียนจื้อตกตะลึงจนพูดไม่ออก ข้ำมสำมขั้น นี่มันเรื่องเหลือเชื่อ หลำนถิงนึกถึงกำรต่อสู้ครั้งที่ร่วมมือกับลู่หยำงสังหำรหัวหน้ำสำขำเหยียนเจีย
