ง ลู่หยำงทำท่ำสบำยๆ ตลอด ที่แท้เขำไม่เคยใช้พลังเต็มที่เลย
“ข้ำสงสัยว่ำตอนที่เขำท้ำสู้ข้ำมขั้น คงอำศัยจังหวะ สถำนที่ ค่ำยกล ยำลูกกลอน และเงื่อนไขอื่นๆ” ไป๋ หมิงวิเครำะห์ ไม่เช่นนั้นเขำก็จินตนำกำรไม่ออกว่ำขั้นสร้ำงฐำนจะเอำชนะขั้นแปลงร่ำงเซียนได้อย่ำงไร ถึงกระนั้น กำรที่สำมำรถต่อสู้ข้ำมสำมขั้นใหญ่ได้ ก็เป็ นเรื่องน่ำสะพรึงกลัวแล้ว อย่ำงน้อยพวกเขำทั้งสำมก็ทำไม่ได้
“น่ำเสียดำยจริง ไม่รู้ว่ำสองคนนั้นไปอยู่ที่ไหน บำงทีพรุ่งนี้ตอนประลองใหญ่อำจจะได้เจอก็ได้”
บทที่ 354 จะให้คะแนนอย่างไรดีลู่หยางบนเวทีประลองและเมิ่งจิ่งโจวใต้เวทีต่างจมอยู่ในภวังค์ความคิด
ศิษย์พี่ใหญ่เคยบอกว่า ทางการแคว้นชิงเชิญศิษย์สำนักเวิ่นเต๋ามาร่วมงานเทศกาล เงื่อนไขคืออายุต่ำกว่าสิบแปดปี พวกเขาสองคนอยากแลกเปลี่ยนกับคนรุ่นใหม่ จึงสมัครเข้าแข่งขัน ตรรกะรัดกุม ไม่มีที่ติ
แต่ทำไมหลานถิง ไป๋ หมิง และคนที่ไม่รู้จักอีกคนถึงนั่งอยู่บนเวที? พวกเขาอายุเกินสิบแปดปีแล้วหรือ?
คนใต้เวทีได้ยินว่าลู่หยางเป็ นคนของสำนักเวิ่นเต๋า ต่างสูดลมหายใจเย็นเฮือก ไม่คิดว่างานเทศกาลครั้งนี้แม้แต่คนจากสำนักเซียนทั้งห้าก็มาร่วมแข่งขัน ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน
“แต่ลู่หยางเป็ นใคร? พวกเจ้าเคยได้ยินไหม?” ผู้คนงุนงง สำนักเวิ่นเต๋ามีชื่อเสียง แต่มีสองสามคนที่รู้จักลู่หยาง
“ไม่เคยได้ยิน ข้าได้ยินแต่คู่ต่อสู้ของเขา ฝ่อองเหอ”
“ข้าก็เช่นกัน ได้
