“เถ้าแก่ แจกันใบนี้ราคาเท่าไหร่?” ลู่หยางนั่งยองๆ ถามอย่างไม่ใส่ใจ
“ลูกค้ามีสายตาดีจริงๆ แจกันหยกชำระล้างใบนี้ข้าได้มาจากแดนลับที่ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดสร้างไว้ บรรจุน้ำแท้ไท่อี้ที่เจือจางแล้ว แปดหมื่นหยกวิเศษ”
หางตาลู่หยางกระตุก คิดในใจว่าเจ้าปล้นเงินหรือไง ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำทั้งตัวมีค่าแค่หนึ่งแสนหยกวิเศษ
อีกอย่าง เซียนอมตะก็บอกข้าแล้ว น้ำแท้ไท่อี้ข้างในเจือจางหนึ่งหมื่นเท่า ข้าฉี่สักหน่อยยังมีพลังมากกว่าเลย
ในตลาด หากเจ้าสมองไม่ดี ไม่มีประสบการณ์ สายตาไม่แม่น ก็ง่ายที่จะถูกหลอก
โชคดีที่ตนเองมีเซียนอมตะ
“ขวดยาลูกกลอนนี้มีสรรพคุณอะไร?”
“ผู้บำเพ็ญมักสร้างแก่นทองคำไม่สำเร็จในครั้งเดียว ยาลูกกลอนขวดนี้จำลองกระบวนการสร้างแก่นทองคำ เหมือนกับสถานการณ์จริงหกส่วน เพิ่มโอกาสสำเร็จในการสร้างแก่นทองคำมาก สามหมื่นหยกวิเศษต่อขวด” พ่อค้าเล็กเชียร์อย่างกระตือรือร้น
ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวสบตากัน รู้สึกสงสัย การสร้างแก่นทองคำไม่ใช่สำเร็จครั้งเดียวทุกคนหรือ?
ลู่หยางเขย่ายาลูกกลอน ยิ้มพูด “เถ้าแก่ไม่ซื่อสัตย์นะ แม้จะใช้วิธีผนึกห้ามฤทธิ์ยา แต่ฤทธิ์ยาก็ยังระเหยอยู่ สามหมื่นต่อขวดเป็นราคาของยาลูกกลอนที่สมบูรณ์ ไม่ใช่ราคาของยาลูกกลอนขวดนี้”
พ่อค้าเล็กยิ้มชมลู่หยางว่าสายตาดี ในใจตกใจ เจอคนรู้เรื่องเข้าแล้ว
“แล้วกระบี่บินเล่มนี้ล่ะ เจ้าอย่าบอกนะว่านี่เป็นกระบี่บินที่เจ้าของแดนลับใช้” ลู่หยางพูดอย่
