ปราณสายนี้หมุนเวียนในร่างกายอย่างมีระเบียบ
ไม่นานก็หมุนเวียนครบหนึ่งรอบใหญ่ นี่หมายความว่าลู่หยางเข้าใจวิชาแล้ว
ลู่หยางเชื่อมั่น “ข้าเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในหมื่นปีจริงๆ เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุด!”
ลู่หยางรู้สึกว่าการฝึกฝนเป็นเรื่องง่ายดาย พรสวรรค์ของใครก็สู้เขาไม่ได้
เขาเหลือบมองศิษย์พี่ใหญ่ที่กำลังจิบชาอย่างละเอียด
แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า!
“เดี๋ยว นี่มันไม่ถูก!” ลู่หยางสะดุ้งรู้สึกตัว แม้จะช้าแต่ก็รู้ว่าตนเองมีปัญหา
เขาต้องบ้าแค่ไหนถึงจะได้ข้อสรุปที่ไร้ตรรกะอย่าง “แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า”
“เป็นแก่นทองอมตะ แก่นทองอมตะให้ความมั่นใจไร้เทียมทานกับข้า แต่ปกติข้าสามารถใช้ตรรกะข่มความคิดแบบนี้ได้ คัมภีร์เห็นแจ้งรู้จริงขยายความมั่นใจจากแก่นทองอมตะ ทำให้ข้ารู้สึกว่าตนเองไร้เทียมทานในใต้หล้า!”
ร่างของลู่หยางพุ่งเข้าหาศิษย์พี่ใหญ่โดยไม่อยู่ในการควบคุม แก่นทองอมตะยังคอยเตือนไม่ให้เขาทาแบบนี้
“กรุณาฆ่าตัวตายทันทีเพื่อรักษาอัตราชนะร้อยเปอร์เซ็นต์”
“กรุณาฆ่าตัวตายทันทีเพื่อรักษาอัตราชนะร้อยเปอร์เซ็นต์”
แก่นทองอมตะพร่าบอกให้ลู่หยางรักษาอัตราชนะร้อยเปอร์เซ็นต์
ศิษย์พี่ใหญ่เหลือบตาขึ้น ก็รู้ว่าตนลืมคุณสมบัติพิเศษของแก่นทองอมตะตอนเขียนวิชา
โชคดีที่ลู่หยางผ่านโลกมามาก ในยามคับขันเช่นนี้เขารีบตัดสินใจ
“โยนถั่วเป็นทหาร!”
ลู่หยางมอบการควบคุมร่างกายให้เซียนอมตะที่กำลังด
