ลู่หยางคาดการณ์ว่า หากเถาเหยาเยี่ยเข้าร่วมลัทธิจิ่วอิ่ว ประมุขลัทธิจิ่วอิ่วคงจะยกนางขึ้นเป็นเทพธิดา หรือไม่ก็ให้นางเป็นประมุขเลยทีเดียว วิธีหาเงินแบบนี้เร็วกว่าการปล่อยกู้ของชิ่นห่าวเหรินมาก พูดว่าไม่ต้องลงทุนแต่ได้กำไรมหาศาลก็ไม่เกินจริง
ไม่ต้องลงทุน ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องขาดทุน ไม่ต้องจ้างนักแสดง ไม่ต้องถ่ายซ้ำหลายสิบรอบ วิชาลวงตาคิดอย่างไรก็ได้ เอฟเฟกต์ไม่ต้องพูดถึง เหมือนจริงทุกประการ
ในการต่อสู้ถ้าโดนวิชาลวงตา เจ้าตายในภาพลวงตา ก็จะตายจริงๆ ภาพหลอนที่เกิดจากวิชาลวงตาเหมือนจริงยิ่งกว่าของจริงเสียอีก
เรื่องเนื้อเรื่องก็ไม่ต้องกังวล เรื่องที่เกิดขึ้นในโลกผู้บำเพ็ญทุกวัน ล้วนเป็นวัตถุดิบได้ แค่ดัดแปลงเพิ่มเติมเล็กน้อยก็เอาไปทำหนังได้ ถ้าเนื้อเรื่องยาวเกินไปก็เอาไปทำละครได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไกลๆ แค่ “ตำนานสำนักเวิ่นเต๋า” ที่อาจารย์เล่าก็เอาไปทำหนังได้แล้ว
“เป็นของดี แต่ยังมีจุดที่ต้องปรับปรุง” ลู่หยางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ชี้จุดบกพร่องในการใช้วิชาลวงตาของเถาเหยาเยี่ย
“เจ้าตระหนักแล้วว่าแค่การต่อสู้ไม่พอดึงดูด การเพิ่มเนื้อเรื่องสั้นๆ เป็นความคิดที่ดี แต่ก็ยังไม่พอ”
“เนื้อเรื่องที่ดึงดูดต้องทำให้คนรู้สึกสะใจ ดูจบแล้วยังคิดถึง ต้องมีการปูเรื่อง ต้องมีการพลิกผัน”
“อืมๆ” เถาเหยาเยี่ยพยักหน้าติดๆ กัน สมแล้วที่เป็นพี่ สมองหมุนเร็วกว่านางจริงๆ เพิ่งสัมผัสก็คิดได้ไกลขนาดนี้
“ตอนนี้เนื้อเรื่องเ
