่เหมือนกับดักที่ชิ่นห่าวเหรินวางไว้”
“ข้าก็มองไม่เห็นปัญหาอะไร อ้อใช่ น้องหลี่ เจ้ารู้ไหมว่าชิ่นห่าวเหรินสร้างแก่นทองคำอะไร อาจเป็นไปได้ว่าแก่นทองคำของเจ้าเชื่อมโยงกับแก่นทองคำของชิ่นห่าวเหริน เขาใช้วิธีนี้ค่อยๆ กลืนกลายเจ้า ทำให้เจ้ากลายเป็นตัวเขา”
หลี่หาวเหรินครุ่นคิดอย่างจริงจัง พูดว่า “ข้าไม่รู้ว่าแก่นทองคำของชิ่นห่าวเหรินเรียกว่าอะไร ในความทรงจำมีแค่ช่วงสั้นๆ เป็นตอนที่ชิ่นห่าวเหรินถือป้ายเรียกวิญญาณ เรียกแก่นทองคำออกมา พร้อมกับเสียงร้องครวญครางของผีร้อยตน เสียงคำรามของสัตว์อสูร อลังการมาก ราวกับราชาแห่งร้อยผีออกเดินทาง”
ผู้อาวุโสทั้งแปดมีประสบการณ์มากมาย จึงตัดสินได้อย่างรวดเร็วว่านี่คือแก่นทองคำอะไร
“ฟังจากคำอธิบาย ดูเหมือนจะเป็นแก่นทองคำเสียงผีหมาหอน มีเสียงดังสามารถขู่ขวัญคน และโจมตีด้วยคลื่นเสียงได้ ยามออกเดินทางขาดคนก็ใช้สร้างขบวนให้ยิ่งใหญ่ได้ มีประโยชน์หลากหลาย”
หลี่หาวเหรินสงสัย “นี่เป็นแก่นทองคำเกรดเท่าไร?”
“เกรดสอง”
“แก่นทองคำของชิ่นห่าวเหรินกับแก่นทองคำของน้องหลี่ไม่มีส่วนคล้ายกันเลย แก่นทองคำของน้องหลี่ไม่น่ามีปัญหา”
“น้องหยุนจือ เจ้าเห็นปัญหาอะไรไหม?”
หยุนจือที่เงียบมาตลอดส่ายหน้าเบาๆ “ไม่มี”
“งั้นก็ไม่มีปัญหา” ผู้อาวุโสทั้งหลายตัดสินชี้ขาด
ตอนที่ทุกคนกำลังจะแยกย้าย ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวก็เดินเข้ามา
พอเข้ามาในหอประชุม ทั้งสองก็รู้สึกอึดอัด – ผู้อาวุโสที่หกผู้มีร
