้า” ศิษย์พี่คนหนึ่งเห็นลู่หยางทั้งสองก็บอก
ทั้งสองคนตกใจ “ตามหาพวกเรา?”
พวกเขาออกไปข้างนอกไม่ได้ทำเรื่องเสียหายอะไรนี่นา?
“หลานสาว เจ้าอยู่ที่ยอดเขาร้อยเซียนก่อน พวกเราขอแยกตัวไปสักครู่” ลู่หยางให้ชิ่นเหยียนเหยียนอยู่ที่ยอดเขาร้อยเซียนก่อน จะบำเพ็ญหรือเดินเที่ยวชมบรรยากาศของสำนักเวิ่นเต๋าก็ได้
ที่ดีที่สุดคือไปเที่ยวที่โรงอาหาร
…
ทั้งสองไปที่หอประชุมรับภารกิจ
“พี่ไต้ พี่ตามหาพวกเรา?”
“ครั้งนี้พวกเรามีผู้อาวุโสที่ห้าไปด้วย ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยเลยนะ!” ลู่หยางรีบแสดงความบริสุทธิ์
ไต้ปู้ฟานถอนหายใจโล่งอก “งั้นก็ดี พวกเจ้าสองคนทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกก็สร้างเรื่องมากมาย ข้ากลัวว่าสักวันพวกเจ้าจะจัดการลัทธิมารจนหมด แล้วข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเจ้าทำอะไรไป”
ไต้ปู้ฟานเป็นตัวแทนของผู้อาวุโสใหญ่ในการดูแลข่าวกรองของสำนักเวิ่นเต๋า ทุกครั้งที่ลู่หยางทั้งสองออกไปข้างนอกแล้วได้ผลลัพธ์อะไรกลับมา ก็ทำให้ไต้ปู้ฟานต้องจัดระเบียบข่าวกรองใหม่
เขากลัวว่าสักวันสองคนนี้จะมารายงานอย่างร่าเริงว่า “พี่ไต้ ข่าวดีขอรับ สี่ลัทธิมารใหญ่พวกเราจัดการหมดแล้ว”
ไม่มีกระบวนการอะไรเลย ให้ผลลัพธ์มาเลย แบบนั้นเขาในฐานะผู้ดูแลข่าวกรองก็แย่เกินไป
เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์แบบนี้ เขาคิดว่าจำเป็นต้องรู้ว่าทุกครั้งที่พวกเขาออกไปทำอะไรบ้าง
“ครั้งนี้พวกเราแค่ทำให้ลัทธิจิ่วอิ่วเชื่อว่าลัทธิสวรรค์ของพวกเราก่อตั้งโดยผู้ทรงพลังยุคโบราณ
