ยานวิเศษบินช้ากว่าตอนขามาหลายร้อยเท่า ตามคำพูดของผู้อาวุโสที่ห้าคือ ให้ลู่หยางและคนอื่นๆ ได้ชมทิวทัศน์บนท้องฟ้า
ถึงจะเป็นเช่นนั้น ยานวิเศษก็ยังแซงเรือเหาะลำแล้วลำเล่า ความเร็วทำให้ทั้งสี่คนหวาดกลัว ไม่กล้าดูทิวทัศน์ข้างนอกเลย
“หรือว่าจะบำเพ็ญดีกว่า หน้าที่ของผู้บำเพ็ญคือการบำเพ็ญ” หลี่หาวเหรินยกมือสั่นๆ เสนอ
ผู้อาวุโสที่ห้าคิดสักครู่ รู้สึกว่าพวกเด็กๆ นี่ขยันดี “ก็ดี ต้องการให้ข้าเปิดค่ายกลรวมพลังไหม?”
ลู่หยางโบกมืออย่างมั่นใจ “ไม่ต้อง ข้าเพิ่งเรียนวิชาเทพดั้งเดิมมาหนึ่งท่า สามารถรวบรวมพลังวิเศษรอบๆ ได้ทั้งหมด ใช้แทนค่ายกลรวมพลังได้”
ผู้อาวุโสที่ห้าแปลกใจมาก ไม่คิดว่าจะมีวิชาเทพแบบนี้ด้วย นี่เป็นสิ่งที่หยุนจือสอนหรือ?
ลู่หยางเชิดคอขึ้นอย่างภาคภูมิ อ้าปาก ใช้วิชาเทพดั้งเดิมของตระกูลเทาเที่ย – กลืนฟ้า ทันใดนั้นพลังวิเศษก็ไหลมารวมกันไม่ขาดสาย
ความเข้มข้นของพลังวิเศษรอบๆ พุ่งสูงขึ้นในทันที
“ยังมีวิชาเทพมหัศจรรย์เช่นนี้ด้วยหรือ?”
ผู้อาวุโสที่ห้าเป็นผู้มากประสบการณ์ มองออกถึงความพิเศษของวิชาเทพนี้ในแวบเดียว วิชาเทพนี้แทบไม่ใช้พลังวิเศษเลย ถูกกว่าค่ายกลรวมพลังมาก แต่ประสิทธิภาพไม่ต่างจากค่ายกลรวมพลังเท่าไร และไม่มีข้อจำกัดด้านภูมิประเทศ สามารถบำเพ็ญได้ทุกที่ทุกเวลา!
เพียงแต่ท่าทางไม่ค่อยสง่างาม เชิดคออ้าปาก เหมือนสุนัขหอนจันทร์
แต่ในฐานะผู้บำเพ็ญ ต้องถือการบำเพ็ญเป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่ง
