เรื่องสง่างามหรือไม่เป็นเรื่องรอง
เมิ่งจิ่งโจวก็เห็นความร้ายกาจของวิชาเทพนี้ เข้าไปถามใกล้ๆ “วิชาเทพนี้บำเพ็ญอย่างไร สอนข้าได้ไหม?”
หลี่หาวเหรินและชิ่นเหยียนเหยียนก็จ้องลู่หยางตาปริบๆ เห็นได้ชัดว่าอยากเรียนท่านี้
“ง่ายมาก ง่ายมาก” ลู่หยางไม่ตระหนี่ หลังจากได้รับอนุญาตจากเซียนอมตะ ก็สอนคัมภีร์และจุดสำคัญของท่านี้ให้พวกเขา
“กลับไปค่อยๆ เรียนเถอะ ตอนนี้บำเพ็ญก่อน” ลู่หยางพูด
จากนั้นก็อ้าปากรวบรวมพลังวิเศษ
…
“หยุด อย่าหนี!”
“กล้าละเลยกฎหมายในเขตราชวงศ์ต้าเซี่ย ทำตามใจชอบ เจ้ายังคิดว่านี่เป็นราชวงศ์ต้าอวี๋ของเจ้าอยู่หรือ!”
“ราชวงศ์ต้าเซี่ยน่าตาย ก็แค่พวกชิงอำนาจ กล้าหยิ่งผยองถึงเพียงนี้!”
ลำแสงสามลำไล่ล่ากันบนท้องฟ้า ลำแสงหนึ่งอยู่ข้างหน้า พยายามสุดกำลังที่จะสลัดสองคนข้างหลัง
เขาเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นรวมร่างระดับสูงสุดของราชวงศ์ต้าอวี๋ เลือกที่จะหลับใหลในช่วงที่ตนแข็งแกร่งที่สุด เพื่อรอต้อนรับการแย่งชิงยุคทองในอนาคต
แต่เดิมเขาไม่ควรตื่นตอนนี้ ตามแผนการ อาจารย์หลวงจะปลุกพวกเขาทีละคน
น่าเสียดายที่ที่หลับใหลของเขาถูกผู้บำเพ็ญสองสามคนที่ไม่รู้จักประสาพบเข้า พวกนั้นนึกว่าเจอโชคลาภใหญ่ ตื่นเต้นขุดค้น สุดท้ายทำลายสภาวะหลับใหลของเขา
เขาโกรธจัด สังหารผู้บำเพ็ญพวกนั้นทิ้ง
ไม่คิดว่าการกระทำนี้จะปลุกหัวหน้าหน่วยจับกุมในท้องที่ หัวหน้าหน่วยจับกุมเห็นท่าทางดุร้ายของเขา จึงติดต่อผู้บังคับบัญชา เมืองหลว
