ลู่หยางนี่เป็นศิษย์ของเซียนหรือ?
พูดถึงสถานะ อาจจะสูงกว่าเขาที่เป็นขั้นรวมร่างเสียอีก!
ในพื้นที่จิต เซียนอมตะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “ลู่หยาง ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าถือว่าข้าเป็นอาจารย์มาตลอด!”
ลู่หยาง “…”
ในความเป็นจริง เมื่อลู่หยางได้ยินว่าสือฮว่ากู๋ไม่เคยได้ยินชื่อราชาทรัพย์สมบัติ ก็ถอนหายใจ “ใช่แล้ว ยุคโบราณห่างไกลเกินไป แม้แต่พวกเราตอนเพิ่งฟื้นขึ้นมา ก็รู้สึกว่าโลกไม่แน่นอน โลกนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว้าแผ่นดิน ดวงดาวเดิมหายไป ถูกคนหลอมเป็นแผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาล ทุกคนและทุกสิ่งที่คุ้นเคยล้วนไม่อยู่แล้ว”
ลู่หยางมองไกลออกไป แสดงความเหงาหงอยเล็กน้อย ราวกับกำลังหวนนึกถึงเรื่องราวในยุคโบราณ
สือฮว่ากู๋ฉวยโอกาสถาม “พอจะรู้ไหมว่าใครเป็นคนหลอมดวงดาว?”
ลู่หยางส่ายหน้า “นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากพวกเราลัทธิสวรรค์หลับใหลไปแล้ว ไม่รู้สาเหตุ ลัทธิของเรากำลังตามหาเซียนอิงเทียนและคนอื่นๆ อยู่ เพื่อถามว่าในช่วงสามแสนปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้น ไม่ทราบว่าทางลัทธิจิ่วอิ่วมีร่องรอยของเซียนบ้างไหม”
สือฮว่ากู๋ที่ไหนจะรู้ว่าเซียนอิงเทียนและอีกสามคนอยู่ที่ไหน ได้แต่พูดอย่างเสียดายว่าไม่รู้
เขาส่งสายตาให้โจวซาน บอกให้โจวซานถามอะไรบ้าง
โจวซานคิดครู่หนึ่ง ประสานมือถาม “ข้าชื่อโจวซาน ตอนศึกษาประวัติศาสตร์ยุคโบราณมีข้อสงสัยบางอย่าง ไม่ทราบว่าท่านทั้งหลายจะช่วยไขข้อข้องใจให้ข้าได้หรือไม่?”
“แน่นอน รู้
