อะไรก็จะบอก”
“ข้าได้ยินว่าในยุคโบราณมีผู้บำเพ็ญผู้ยิ่งใหญ่ฝึกวิชาคำพูดเป็นกฎ ไม่มีใครในระดับเดียวกันเอาชนะได้ แต่สุดท้ายกลับหายสาบสูญไป ไม่ทราบว่าท่านรู้ชะตากรรมของเขาหรือไม่…”
ลู่หยางยิ้มบาง “เรื่องของท่านผู้นั้นข้าพอได้ยินมาบ้าง ท่านเป็นคู่ปรับบนเส้นทางการเป็นเซียนของอาจารย์ สุดท้ายสู้อาจารย์ไม่ได้ จึงวิญญาณแตกสลาย”
ลู่หยางเคยได้ยินเซียนอมตะเล่าเรื่องนี้ เซียนอมตะโจมตีอีกฝ่ายจากที่ซ่อน อีกฝ่ายตะโกนว่า “เจ็บจนตายแล้ว” แล้ววิชาคำพูดเป็นกฎก็ทำงาน ทำให้ตัวเองตายเอง
แต่พูดแบบนี้อีกฝ่ายอาจจะไม่เชื่อ
“ขอให้เล่าละเอียดหน่อย”
“ท่านผู้นั้นได้วิชาวิเศษคำพูดเป็นกฎ ชีวิตและความตายของคู่ต่อสู้อยู่เพียงชั่วพริบตา ร้อยศึกร้อยชนะ ไม่เคยพ่ายแพ้ จนกระทั่งพบอาจารย์”
“วันนั้น อาจารย์พบกับท่านผู้ได้วิชาคำพูดเป็นกฎ รู้ว่าต่างเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง ถ้าไว้มือก็เท่ากับฆ่าตัวเอง ทั้งสองจึงต่อสู้อย่างดุเดือด กระแสธรรมะสั่นสะเทือน พลังวิเศษท่วมท้น จักรวาลสงัด วิชาเคลื่อนที่ร่างกายของอาจารย์เหนือชั้น ปรากฏตัวเหมือนผี ไม่อาจจับจังหวะได้ อีกฝ่ายเห็นว่าเอาชนะอาจารย์ไม่ได้ จึงใช้วิชาคำพูดเป็นกฎ ตะโกนว่า ‘…ตาย…’ ใครจะรู้ว่าวิชาคำพูดเป็นกฎไม่มีผลกับอาจารย์เลย กลับเป็นอีกฝ่ายที่โดนวิชาย้อนกลับ ร่างดับธรรมะสลาย จึงล่มสลายไป”
สือฮว่ากู๋ตกตะลึง ตอนนั้นเทพถั่วยังไม่ได้เป็นเซียน ก็สามารถต้านทานวิชาคำพูดเป็นกฎที่ไม่มีใครเอ
