ตาย เงินเดือนอาจจะยังไม่เท่ารายได้วันเดียวของร้านปิ้งย่างพวกเจ้าเลย”
ลู่หยางยิ้มแต่ไม่พูด นี่เป็นความจริง เขาไม่สะดวกจะตอบ
หัวหน้าหน่วยสืบใหญ่เว่ยไม่ได้พูดเรื่องนี้นาน ยังคงรำพึงต่อ “ข้าได้เลื่อนเป็นหัวหน้าหน่วยสืบใหญ่ ก็ขาดความดีความชอบที่จับคนที่ร้านปิ้งย่างพวกเจ้าไม่ได้ ข้ายังจำได้ว่าผู้จัดการลู่น้อยมีเพื่อนหลายคนมากินที่ร้าน ก่อเรื่องทะเลาะวิวาท โดนจับได้คาหนังคาเขา ขังไว้หลายวัน ต่อมาลัทธิอมตะล่มสลาย รายชื่อสมาชิกเปิดเผย สองคนที่ก่อเรื่องทะเลาะวิวาทล้วนเป็นคนของลัทธิอมตะ!”
“ผู้จัดการลู่น้อย เจ้าต้องระวังในการคบเพื่อนนะ สายตาไม่ดีเลย อันตรายนัก บางทีพวกเขาอาจจะหมายตาเจ้า อยากจับเจ้าไปเป็นเครื่องบูชายัญของลัทธิอมตะก็ได้!”
ลู่หยางหัวเราะร่า บอกว่าต่อไปจะระวังในการคบเพื่อน
“ร้านปิ้งย่างพวกเจ้าเปิดมากว่าครึ่งเดือนแล้ว น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ร้ายมาติดกับดักที่นี่เลย ถ้ามีคนไม่รู้จักสูงต่ำมาที่ร้านพวกเจ้าก็ดี ยิ่งดีถ้าเป็นสมาชิกลัทธิมาร อย่างนั้นตำแหน่งหัวหน้าหน่วยสืบใหญ่ของข้าก็จะมั่นคง”
หัวหน้าหน่วยสืบใหญ่เว่ยรู้ตัวว่าพูดผิด ส่ายหน้าพลางหัวเราะ “ดูข้าสิ พูดอะไรออกมา เหมือนสาปแช่งให้ร้านพวกเจ้ามีลัทธิมาร”
ตอนนั้นหัวหน้าหน่วยสืบใหญ่เว่ยสังเกตเห็นสือฮว่ากู๋สามคนที่หน้าประตู ถามอย่างสงสัย “สามคนที่หน้าประตูเป็นเพื่อนเจ้าหรือ?”
“ที่ไหน?” ลู่หยางหันไป สือฮว่ากู๋สามคนวิ่งหายไปไม่เห็นแล้ว
“ไ
