“เผ่ามนุษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ต้องใช้ดินล้ำค่าในการบำเพ็ญ?”
ตุ๊กตาโสมแสดงความประหลาดใจ ในความทรงจำของมัน แม้แต่ผู้บำเพ็ญที่เชี่ยวชาญวิชายุทธ์ธาตุดินโดยเฉพาะ
ก็ไม่เคยมาขอดินจากพวกมัน
สวนยาขาดอะไรก็ขาดได้ แต่ขาดดินไม่ได้ โดยเฉพาะพวกราชายาน้อยอย่างพวกมัน
ล้วนใช้ดินวิเศษที่แลกไม่ได้แม้ด้วยทองพันก้อน
“รอข้าสักครู่” ตุ๊กตาโสมทิ้งคำพูดนี้ไว้ แล้ววิ่งเข้าไปในกระท่อมไม้
หลังจากเสียงค้นหาดังเกรียวกราวครู่หนึ่ง มันก็ออกมาพร้อมพลั่วเหล็กสี่อัน
“พวกเราสี่คนไปขุดดินแปลกๆ มาดูกัน ว่าลู่หยางจะใช้อันไหน”
มันเก็บพลั่วไว้หนึ่งอัน ที่เหลือสามอันแจกให้ราชายาน้อยทั้งสาม
ราชายาน้อยทั้งสี่แยกย้ายกันไป เพียงชั่วพริบตาก็หายไปไม่รู้ที่ใด
เหลือเพียงต้นไม้รู้ธรรม ลู่หยาง และเซียนอมตะอยู่ที่เดิม
ตุ๊กตาโสมกลับมาเป็นคนแรก รากของมันอุ้มดินดำๆ กองหนึ่ง
“มา นี่คือดินดำ เจ้าต้องการไหม?”
ลู่หยางเคยได้ยินเรื่องดินชนิดนี้บ่อยๆ
มันคือดินที่สามารถทำให้พืชวิเศษทุกชนิดเติบโตอย่างแข็งแรง
พื้นที่เพาะปลูกของเผ่าวัวน้ำตาเขียวก็เป็นดินดำนี่แหละ
“นี่ไม่ใช่ดินดำที่เจ้าเห็นข้างนอกนะ นี่คือต้นกำเนิดดินดำ”
“นอกจากใช้เพาะปลูกแล้ว ยังสามารถปรับปรุงคุณภาพดินโดยรอบ ทำให้กลายเป็นดินดำได้ด้วย”
“ดินดำที่เจ้าเห็นข้างนอก คือดินดำที่ถูกต้นกำเนิดดินดำเปลี่ยนแปลง”
“หรือพูดได้ว่าที่เจ้าเห็นล้วนเป็นดินดำสืบทอด ดินดำสืบทอดมีข้อจำกัดทั้งจำนวนครั้งแล
