ไว้
“อ้อใช่ เจ้าเคยมีแฟนไหม?”
“ไม่เคย”
ท่านป้าป๋าอ๋อขึ้นมา แล้วถามต่อ “งั้นเจ้ารู้ไหมว่าผู้หญิงชอบฟังอะไรมากที่สุด?”
ลู่หยางหันไปถามเซียนอมตะในพื้นที่จิต “ท่านชอบให้คนอื่นพูดอะไรกับท่าน?”
“ชมว่าข้าสวยและฉลาด”
ลู่หยางหันกลับไปบอกท่านป้าป๋า “ชมว่านางสวยและฉลาด”
ท่านป้าป๋าครุ่นคิด “รู้แล้ว เจ้าเข้าไปเถอะ”
มาสวนยาอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน ลู่หยางเดินไปที่พักของราชายาน้อยอย่างคุ้นเคย
ใต้ต้นรู้ธรรมใหญ่ ราชายาน้อยจับมือกัน ล้อมรอบกองไฟ ร้องรำทำเพลง
“กลิ่นอะไร หอมจัง…”
“ท่านราชาโสม หนวดของท่านไฟไหม้!”
“รีบช่วยข้าดับไฟที!”
ราชายาน้อยพากันกรูเข้าไป ทั้งเหยียบทั้งเตะตุ๊กตาโสม ในที่สุดก็ทันก่อนไฟดับ ได้ซ้อมตุ๊กตาโสมไปหนึ่งยก
“ลู่หยาง เจ้ามาแล้วหรือ?” ต้นรู้ธรรมสังเกตเห็นลู่หยางมาก่อน ทักทายด้วยรอยยิ้ม
“ลู่หยางหรือ?”
ราชายาน้อยได้ยินต้นรู้ธรรมพูด ก็สังเกตเห็นลู่หยางมาด้วย
ราชายาน้อยกระโดดโลดเต้นแถวเท้าลู่หยาง ดูมีความสุขมาก
ลู่หยางย่อร่างลง มองราชายาน้อยที่ไม่ได้พบกันหลายเดือน
ตุ๊กตาโสม หญ้าดาวสามใบ ดอกไม้สิ้นกาลเวลา ยาอมตะฉี่หลิน
ราชายาน้อยเห็นลู่หยางยังยินดีย่อตัวเท่าพวกมัน ยิ่งดีใจ
“เป็นไงบ้าง แผนโจมตีนางปีศาจคืบหน้าถึงไหนแล้ว?”
ตอนแยกกันครั้งก่อน ลู่หยางหลอกราชายาน้อย บอกว่าเขาก็เกลียดนางปีศาจหยุนจือ
อยากจับมือกับราชายาน้อยโจมตีหยุนจือ
ตอนนั้นลู่หยางยังไม่รู้พลังของพี่ใหญ่ คิดว่าแค่ขั้นรว
