มร่างขั้นสูงสุด
รอให้ตัวเองบำเพ็ญสักหลายพันปี ไม่แน่อาจมีโอกาสแซงหน้า
ตอนนี้ดูแล้ว อย่าว่าแต่เขาบำเพ็ญหลายพันปีเลย
ต่อให้เขาบำเพ็ญหลายพันปี บวกกับเซียนอมตะฟื้นคืนชีพ ก็ยังไม่แน่จะเป็นคู่ต่อสู้ของพี่ใหญ่ได้
“ข้าก็รู้ว่าลู่หยางเจ้าต้องมีความคิดสั่งสอนเด็กหยุนแน่!”
เซียนอมตะเหมือนเจอเพื่อนร่วมอุดมการณ์ ตื่นเต้นออกมาจากพื้นที่จิต
“เอ๊ะ ร่างวิญญาณ มนุษย์ เจ้าเป็นใคร?” ตุ๊กตาโสมเท้าสะเอวด้วยหนวดสองเส้น ท่าทางมั่นใจมาก
มันเคยได้ยินและเห็นเรื่องวิญญาณผู้แข็งแกร่งสิงสถิตในร่างผู้บำเพ็ญมนุษย์
วิญญาณผู้แข็งแกร่งพวกนั้นอย่างมากก็แค่ขั้นข้ามพิบัติ
ขั้นข้ามพิบัติมีอะไรนักหนา มีราชายาอย่างพวกมันอยู่รอดได้หรือ?
“ยาน้อย แสดงความเคารพต่อข้าหน่อย รู้ไหมข้าเป็นใคร!”
เซียนอมตะในฐานะหัวหน้าห้าเซียนยุคโบราณ มีอะไรที่ไม่เคยเห็น
แค่ราชายา นางอยากได้เมื่อไหร่ก็ได้ ไม่รู้มีราชายาน้อยกี่ตัวสมัครใจติดตามนาง แค่นางขี้เกียจเลี้ยงเท่านั้นเอง
เซียนอมตะปล่อยกลิ่นอายออกมาเล็กน้อย ก็ทำให้ราชายาน้อยตกใจจนนั่งก้นจ้ำเบ้า
ดูเหมือนคนตรงหน้าจะมีอำนาจข่มพวกมันโดยธรรมชาติ
“ท่าน ท่าน ท่าน ท่านเป็นใคร!”
ต้นรู้ธรรมก็ตกใจใหญ่ มันไม่รู้ว่าร่างวิญญาณตรงหน้าเป็นใคร
แต่สัญชาตญาณทำให้มันรู้สึกหวาดกลัวเซียนอมตะอย่างบอกไม่ถูก
ภายใต้ความหวาดกลัว แฝงด้วยความปรารถนาริบหรี่
ราชายาน้อยมีชีวิตยืนยาว แต่สุดท้ายก็ไม่อาจหลีกหนีพันธนาการของอายุข
