ขาเป็นเจ้าสำนักเวิ่นเต๋าสามวัน ครองอำนาจเบ็ดเสร็จ รุ่งโรจน์ไร้เทียมทาน”
“หลังจากสามวัน พี่น้องร่วมสำนักของลู่หยางต่างเข้าแถวมาหาเขา!”
“ข้าชี้แนะการบำเพ็ญให้เขา เล่าความลับยุคโบราณให้เขาฟัง”
“สอนวิชาอาคมยิ่งใหญ่ใกล้ไกลพริบตาและกลืนฟ้ายิงดิน ใช้ร่างของเขาท้าทายคู่ต่อสู้ที่อยู่เหนือขั้น ฝึกฝนความไร้เทียมทานของเขา!”
“ลู่หยางสร้างยาเซียนอมตะที่เป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์ได้สำเร็จ ก็เพราะข้าสอนอย่างถูกวิธี!”
ราชายาน้อยฟังจนตาค้าง รู้สึกว่าลู่หยางโชคดีจริงๆ ได้เป็นทายาทเซียน
เซียนถ่ายทอดวิชาให้ทุกอย่าง นี่เป็นโชควาสนาที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน!
แม้จะไม่เคยได้ยินเรื่องยาเซียนอมตะ แต่เมื่อเซียนขนานนามว่าเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์พลังของมันก็ไม่ต้องพูดถึง
ลู่หยางอ้าปากจะบอกว่าเซียนอมตะพูดเหลวไหล แต่พอคิดดีๆ ดูเหมือนทุกอย่างที่เซียนอมตะพูดจะเป็นความจริง
นางไปเรียนมาจากใคร?
ลู่หยางขัดจังหวะการโอ้อวดของเซียนอมตะ พูดว่า
“พวกเรามาสวนยา อยากถามว่าที่นี่มีดินที่พิเศษมากๆ บ้างไหม ต้องใช้ในการบำเพ็ญ”
