ีกเรื่อง
คาถา อาคม และศาสตร์การบำเพ็ญร้อยแขนง ล้วนเป็นการเลียนแบบธรรมชาติ เลียนแบบสัตว์ปีศาจของบรรพบุรุษมนุษย์ ในบรรดาสัตว์ปีศาจเหล่านั้น ก็รวมถึงตระกูลเทาเที่ยด้วย
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้… เดี๋ยวก่อน ข้าเรียนวิชากลืนฟ้ากินดินเวอร์ชันนี้ก็ไม่มีประโยชน์นี่”
“ตอนนี้ใครจะรู้เรื่องราวในอดีตของตระกูลเทาเที่ย ข้าถึงจะกินดินตรงหน้าพวกลัทธิจิ่วอิ่ว พวกเขาก็จดจำไม่ได้ว่านี่คือกลืนฟ้ากินดินหรอก!”
ลู่หยางตื่นขึ้นมาได้ วิชาเก่าแก่ก็ไม่ผิด แต่วิชาเก่าแก่เกินไปก็มีปัญหา ไม่มีใครจำได้นี่นา
เขาถึงขั้นสงสัยว่าแม้แต่ในยุคของเซียนอมตะ ก็ไม่มีกี่คนที่รู้เรื่องพวกนี้!
เซียนอมตะลังเล
“งั้นเจ้าอยากเรียนกลืนฟ้ากินดินแบบปัจจุบันหรือ?”
ลู่หยางพยักหน้าแรงๆ
เซียนอมตะถอนหายใจโล่งอก
“งั้นก็ง่าย”
“ง่ายยังไง?”
“ข้าไม่รู้”
นางไม่รู้ ลู่หยางก็เรียนไม่ได้ เป็นเหตุผลง่ายๆ
