่ลึกซึ้งเท่าเมิ่งจิ่งโจว”
“ลู่หยาง เจ้าใส่ร้ายข้าอีกแล้ว นี่มันเป็นการแสดงออกถึงพรสวรรค์ในการเข้าใจธรรมะของข้าต่างหาก!”
เมิ่งจิ่งโจวกระโดดลงจากเวทีประลอง จ้องลู่หยางด้วยความโกรธ
ลู่หยางยักไหล่ ทำเป็นไม่ได้พูดอะไรเมื่อครู่
หม่านกู่ค่อยๆ ตื่น มองสภาพแวดล้อมที่วุ่นวายด้วยความงุนงง “ข้าแพ้หรือ?”
หลังจากเขาเชิญบรรพบุรุษเข้าร่าง ก็ไม่มีความทรงจำ
ลู่หยางพูดอย่างจริงใจ “บรรพบุรุษของเจ้าเป็นห่วงว่าจะตัดพืชพันธุ์เดียวที่เหลือ จึงยอมแพ้”
“หา?” หม่านกู่กะพริบตาปริบๆ ไม่เข้าใจว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น
“ลู่หยาง กลับไปกับข้า”
ศิษย์พี่ใหญ่ทิ้งประโยคนี้ไว้ แล้วเดินกลับยอดเขาเทียนตรงๆ
ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าที่ดูการต่อสู้ต่างแยกย้าย
ลู่หยางวิ่งเหยาะๆ ตามจังหวะก้าวของศิษย์พี่ใหญ่
“ศิษย์พี่ใหญ่ ขนครัวของท่านเซียนกลับมาแล้วหรือ?”
“อืม”
ในห้วงจิต ดวงตาของเซียนอมตะเป็นประกาย
