ด้จากการร่วมมือกับเถาเหยาเยี่ยสังหารสัตว์อสูรขั้นทารกแรกเกิด
หม่านกู่โบกกระดูกขาสัตว์อสูร ส่งเสียงร้องคำราม เหมือนคนป่าเถื่อน
ในดวงตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและป่าเถื่อน
ลู่หยางสงสัย เขาไม่เคยเห็นหม่านกู่ในสภาพแบบนี้มาก่อน
และวิธีการแบบนี้ ดูเหมือนจะไม่ตรงกับนิสัยของหม่านกู่ด้วย
หม่านกู่ต่อสู้ด้วยพละกำลัง แต่ก็ไม่เคยบ้าคลั่งขนาดนี้ เหมือนกำลังล่าสัตว์อสูรในป่าเถื่อน
เมิ่งจิ่งโจวก็ตกใจกับท่าทางของหม่านกู่ พลาดโอกาสในการต่อสู้
ถูกกดดันตั้งแต่เริ่ม ใช้พลังส่วนใหญ่ในการป้องกัน แทบไม่ได้โจมตี
และแม้วิธีการต่อสู้ของหม่านกู่จะดูบ้าคลั่ง แต่พอสังเกตดีๆ ก็รู้สึกว่าวิธีการต่อสู้นี้มีทั้งหยาบและละเอียด
ทั้งรุกและรับ เป็นวิธีการต่อสู้ที่ผ่านการทดสอบและพัฒนานับครั้งไม่ถ้วนจนเกิดขึ้น
“เอ๊ะ วิธีการต่อสู้นี้คุ้นตาจัง เหมือนกับพวกชนเผ่าป่าเถื่อนที่ข้าเคยเจอ”
“ถือหินถือกระดูกอะไรพวกนั้น รุมเข้าใส่ ทุบสมองศัตรูจนแตก!”
เซียนอมตะเห็นสิ่งที่คุ้นเคย แสดงความตื่นเต้น
ลู่หยางแปลกใจ “นี่เป็นวิธีการต่อสู้ของชนเผ่าป่าเถื่อนยุคโบราณหรือ?”
“แต่ข้าได้ยินว่าวิธีการต่อสู้ของชนเผ่าป่าเถื่อนยุคโบราณสูญหายไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
ปัญหาการขาดช่วงของชนเผ่าป่าเถื่อนก็รุนแรงเช่นกัน บันทึกเรื่องราวในยุคโบราณไว้น้อยมาก
“เจ้าลืมไปหรือ? สายเลือดของหม่านกู่ได้รับพรจากข้า”
“สัตว์อสูรสามารถถ่ายทอดพลังพิเศษผ่านสายเลือด เซียนอย่างข้าก็ย่
