ระหว่างทางกลับสำนักเวิ่นเต๋า เมิ่งจิ่งโจวถามขึ้นมาว่า
“พูดถึงของในกล่องไม้ที่เป็นของชิ่นห่าวเหริน ไม่ควรให้น้องหลี่เก็บไว้หรือ?”
ลู่หยางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงใจ
“เชื่อข้าเถอะ น้องหลี่ต้องไม่อยากได้ของชิ้นนั้นแน่ๆ”
หลังจากการผนึกบนกล่องถูกแก้ ลู่หยางอยากจะเปิดดูว่าข้างในมีอะไร แต่เซียนอมตะรีบห้ามไว้
“ในกล่องมีใบรับรองหนี้ที่เกี่ยวข้องกับสายใยโชคชะตา”
“ชิ่นห่าวเหรินใช้กล่องตัดขาดสายใยโชคชะตาระหว่างตัวเขากับใบรับรองหนี้”
“หากคนที่เปิดกล่องมีความเกี่ยวข้องกับชิ่นห่าวเหริน คนผู้นั้นจะเกิดสายใยโชคชะตากับใบรับรองหนี้ จะต้องชำระหนี้แทนชิ่นห่าวเหริน!”
“ใบรับรองหนี้นี้ทำลายไม่ได้ มิเช่นนั้นคนที่มีสายใยโชคชะตากับใบรับรองหนี้จะถูกโจมตีด้วยพลังเทียบเท่าผู้แข็งแกร่งขั้นข้ามพิบัติ โจมตีสุดกำลัง!”
“คงเป็นเพราะชิ่นห่าวเหรินไม่มีปัญญาชำระหนี้ จึงซ่อนใบรับรองหนี้ไว้”
“ใครขุดกล่องขึ้นมาเพราะคิดว่าเป็นสมบัติ คนนั้นก็จะโชคร้าย!”
เซียนอมตะเตือนด้วยท่าทางจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยเห็น
ลู่หยางสูดหายใจเข้าเฮือก สมแล้วที่เป็นประมุขลัทธิมาร ทำอะไรโหดเหี้ยมเสียจริง
ไม่รู้ว่าใครจะเป็นคนโชคร้ายที่ต้องมีสายใยโชคชะตากับใบรับรองหนี้
ขณะเดียวกันลู่หยางก็เข้าใจอีกเรื่อง ไม่แปลกใจแล้วที่กล่องถูกผนึกด้วยโลหิต
ชิ่นห่าวเหรินไม่เคยคิดจะให้ร่างกลับชาติมาเกิดของตนเปิดการผนึกเลย
เขาไม่ได้โง่ จะยอมให้ชาติหน้าต้องแบกรับ
