ม
ลู่หยางเดินเข้าไปในวัดร้าง ทำให้ท่านหมี่แปลกใจ
“เชิญเข้ามา ให้พวกท่านได้เห็นกับตา”
“พวกท่านลัทธิจิ่วอิ่วถูกสำนักธรรมะกดขี่มานาน ต้องหลบซ่อนไปทั่ว จนกลายเป็นคนที่ไม่ค่อยไว้ใจใคร ข้าเข้าใจ”
ลู่หยางเดินตรงไปที่ห้องโถง เมิ่งจิ่งโจวทั้งสามและผีน้อยทั้งสามตามหลังมาติดๆ
ท่านหมี่และชิ่นเทียนอยู่ท้ายสุด
ห้องโถงยังคงทรุดโทรมเหมือนเดิม พระพุทธรูปครึ่งองค์ ประตูหน้าต่างเก่าคร่ำ
คานรองหลังคาแตกร้าว ธูปบนแท่นบูชาหมองมัว
ผงฝุ่นบนผนังอิฐปกคลุมลวดลายและตัวอักษรมากมาย
ทำให้ชาวเมืองโบราณกุ้ยเจินลืมเจตนารมณ์ดั้งเดิมในการสร้างวัด
ลู่หยางจ้องมองภาพตรงหน้าเหม่อลอย ราวกับหวนคิดถึงความหลังในยุคโบราณ
ดูเหมือนลัทธิสวรรค์จะเหมือนวัดร้างที่ถูกลืมแห่งนี้ ถูกผู้คนลืมเลือนไปเช่นกัน
“ครั้งกาลก่อน ใครบ้างไม่รู้จักชื่อเสียงของลัทธิสวรรค์?”
เขาพึมพำเบาๆ พอดีให้ท่านหมี่และผู้แข็งแกร่งขั้นแปลงร่างเซียนได้ยิน
ลู่หยางยกแขนขึ้น รวบรวมแสงกระบี่ กลายเป็นประกายกระบี่สีทองเส้นหนึ่ง
ประกายกระบี่สีทองที่เคยโด่งดังในยุคโบราณนี้ วันนี้ไม่มีใครรู้จักอีกแล้ว
ประกายกระบี่สีทองฟาดลง ตัดพระพุทธรูปไม้ครึ่งองค์ออกเป็นสองส่วน
เผยให้เห็นกล่องไม้ที่ถูกห่อหุ้มด้วยคาถาผนึกเก่าแก่
“สมบัติของประมุขชิ่น!” ท่านหมี่อุทานด้วยความตกใจ ตาเบิกกว้างจนแทบถลน
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า สมบัติที่ตามหามาโดยตลอดจะอยู่ใต้จมูกตัวเองมาตลอด!
“เป็นอย่างไร?” ลู่หยา
