ชิ่นเหยียนเหยียนในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงไม่ยอมเปิดเผยตัวตนมาตลอด
แม้ว่าชิ่นห่าวเหรินจะเป็นประมุขหนึ่งในสี่ลัทธิมารใหญ่ เป็นเจ้าพ่อแห่งโลกมืด
มีผู้บำเพ็ญฝ่ายมารใต้บังคับบัญชานับไม่ถ้วน แต่ละคนใจดำอำมหิต ฆ่าคนไม่กะพริบตา
แต่ตำแหน่งแบบนี้ก็อวดไม่ได้
ไม่อย่างนั้นเวลาชิ่นเหยียนเหยียนเจอคู่ต่อสู้ คู่ต่อสู้อวดตัวว่าตนเป็นใครในสำนักชั้นยอด เจ้าควรยอมแพ้เอง
ชิ่นเหยียนเหยียนยิ้มชั่วร้าย บอกว่าพ่อข้าเป็นประมุขลัทธิมาร เจ้าควรยอมแพ้ดีๆ จะได้ไม่ถูกข้าตบตาย
แล้วก็จบแค่นั้น คู่ต่อสู้รายงานทางการ บุกทลายลัทธิจิ่วอิ่วทันที
ประมุขลัทธิจิ่วอิ่วเป็นอาชญากรอันดับหนึ่งที่ราชวงศ์ต้าเซี่ยต้องการตัว
นั่นเท่ากับเดินเข้ากับดักเอง
อีกอย่าง ถ้าตัวตนถูกเปิดเผย ทุกคนรู้ว่าพ่อของชิ่นเหยียนเหยียนเป็นประมุขลัทธิมาร
ก็จะกระทบการตรวจสอบประวัติและอนาคตของชิ่นเหยียนเหยียน
ที่สำคัญที่สุด เขายังเป็นหนี้ก้อนใหญ่ ชีวิตไม่มั่นคงเลย มีความเสี่ยงที่เจ้าหนี้จะมาไล่ฆ่าถึงบ้านได้ทุกเมื่อ
ไม่แน่ว่าถ้าซูอี้เหรินรู้เรื่องทั้งหมด อาจคิดว่าชิ่นห่าวเหรินพึ่งพาไม่ได้ แล้วหย่ากับเขา
“เจ้าจำไม่ได้เลยหรือว่าสมบัติซ่อนอยู่ที่ไหน?”
เมิ่งจิ่งโจวไม่ยอมแพ้ นี่เป็นสมบัติของประมุขลัทธิมาร ราคาประเมินไม่ได้
หลี่ห่าวเหรินขมวดคิ้วแน่น พยายามนึกถึงความทรงจำตอนนั้น
เศษความทรงจำของชิ่นห่าวเหรินไม่เพียงขาดๆ หายๆ บางส่วนยังพร่ามัว เหมือนมองดอกไม้ใน
