ถูกลู่หยางจับตัวสั่นด้วยความกลัว
ไม่คิดว่าทั้งสามคนจะเป็นคนของสำนักเวิ่นเต๋า หนึ่งในห้าสำนักใหญ่
ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องโถง หลี่หาวเหรินนำผีหญิงชุดเขียวที่ยังสั่นไม่หยุด
และผีหญิงชุดแดงที่ยังไม่ฟื้น มามัดไว้ข้างๆ ผีหญิงชุดขาว
เช่นนี้ผีหญิงทั้งสามก็ถูกจับได้หมดแล้ว
“ดังนั้น สำนักเวิ่นเต๋าออกภารกิจจับผี พวกท่านจึงมาที่ตำบลกู่ไหวเพื่อทำภารกิจของสำนักใช่หรือไม่?”
ชิ่นเหยียนเหยียนเชื่อคำอธิบายของทั้งสามเกือบหมดแล้ว
ชิ่นเหยียนเหยียนยังไม่รู้ว่าพ่อของนางในชาติก่อนคือผู้บำเพ็ญจากลัทธิจิ่วอิ่ว
หลี่หาวเหรินได้รับเศษความทรงจำของชิ่นห่าวเหริน เกิดขึ้นหลังจากที่ซูอี้เหรินและชิ่นเหยียนเหยียนจากไปแล้ว
เรื่องนี้พูดกับชิ่นเหยียนเหยียนลำบาก
หลี่หาวเหรินคงไม่อาจพูดว่าพ่อเจ้าชาติก่อนเป็นหัวหน้าลัทธิมาร ไม่ใช่คนดี
ความสัมพันธ์พ่อลูกคงพังสนิท
“แล้วเจ้าล่ะ เหตุใดจึงมาที่ตำบลกู่ไหว?”
“แม่บอกว่าครั้งที่แล้วที่ข้าไปบ้านท่าน เริ่มต้นด้วยการทะเลาะกัน แสดงว่าข้าใจร้อนเกินไป”
“จิตใจยังต้องพัฒนา พอดีข้าก็ถึงเวลาที่ควรสร้างแก่นทองคำแล้ว ท่านจึงให้ข้าออกเดินทาง ฝึกฝนจิตใจ”
“วันนี้ตอนกลางวันข้าอยู่ในเมืองซ่อวเทียน เที่ยวสมาคมการค้าจนหมดเงินติดตัว”
“ในเมืองซ่อวเทียนก็ไม่มีโรงเตี๊ยมฟรี ข้าจึงต้องเดินทางต่อไปทางเหนือ เห็นที่นี่มีวัดเก่า คิดจะขอพักสักคืน จึงเข้ามา”
หลี่หาวเหรินกังวลเรื่องการเดินทางของชิ่นเหยียนเหยียนมา
