ก
อีกสองสามวันชิ่นเหยียนเหยียนคงต้องไปแสดงข้างถนนเป็นแน่
“ท่าน…ท่านผู้กล้าทั้งสี่ พวกข้าแม้จะเป็นผี แต่ไม่เคยทำร้ายใครเลยนะ!”
ผีหญิงชุดเขียวร้องขอความเป็นธรรม
พวกนางค่อยๆ ดูดพลังหยางอย่างระมัดระวัง ไม่ก่อเรื่อง กลัวว่าจะดึงดูดผู้บำเพ็ญฝ่ายธรรมะ
ไม่คิดว่ากลัวอะไรจะเจออะไร ครั้งนี้มาเจอสำนักเวิ่นเต๋าที่แข็งแกร่งที่สุดในฝ่ายธรรมะเสียอีก
ได้ยินว่าผู้บำเพ็ญฝ่ายธรรมะเกลียดชังผีปีศาจมาก เจอที่ไหนฆ่าที่นั่น
ตกอยู่ในมือพวกเขาจะรอดชีวิตได้หรือ?
“ไม่เคยทำร้ายใครงั้นหรือ?” เมิ่งจิ่งโจวหัวเราะเย็นชา
“ในภารกิจเขียนไว้ชัดเจน พวกเจ้าดูดพลังหยางของผู้คน ทำให้พวกเขาหมดเรี่ยวแรง เซื่องซึมตลอดทั้งวัน เจ้าจะบอกว่าเป็นเรื่องเท็จหรือ?”
ผีหญิงชุดขาวร้องไห้เกือบได้แล้ว
“จริงๆ นะ พวกข้าดูดพลังหยางอย่างพอดี ดูดแค่นิดเดียว ไม่ส่งผลกระทบต่อผู้คนหรอก”
“และพวกข้าดูดพลังหยางก็ได้แจ้งที่ผู้ใหญ่บ้านแล้วด้วย”
“พวกข้ารู้ว่าดูดมากเกินไปจะส่งผลต่อคน แล้วใครจะมาอีก ดูดหมดครั้งเดียวไม่เท่ากับดูดหลายครั้ง หลักการจับปลาจนหมดหนองพวกข้าก็เข้าใจ”
“เดี๋ยวก่อน ผู้ใหญ่บ้านรู้เรื่องนี้?”
“ไม่ใช่แค่ผู้ใหญ่บ้าน นักเดินทางในตำบลทุกคนเป็นพยานได้!”
ผีหญิงชุดขาวพูดอย่างมั่นใจ
ทั้งสี่คนงงงันกับคำพูดของผีหญิงชุดขาว
“จริงๆ นะ ไม่ได้โกหก เมื่อครู่พวกข้าสามพี่น้องไปเคาะประตูตามโรงเตี๊ยม ถามว่าต้องการบริการไหม”
“บริการเสร็จก็กลับมา เห็นสามท่
