บทที่ 297: หลี่หาวเหรินคงตายแน่แล้วในห้องข้าง ลู่หยางจุดตะเกียงน้ำมัน ตั้งใจอ่านหนังสือ
ไม่สังเกตร่างงามชุดเขียวที่ปรากฏในห้อง
ลู่หยางดูเหมือนกำลังอ่านหนังสือ แต่จริงๆ กำลังสื่อสารกับเซียนในพื้นที่จิต
“อืม? ลู่หยาง เจ้าทำเรื่องเลวร้ายจนถูกไล่ออกจากสำนักเวิ่นเต๋า ตกต่ำจนต้องมาอยู่ที่แบบนี้หรือ?”
เซียนอมตะดีใจจนคิ้วยกสูง สะใจ
“…เซียน จินตนาการของท่านไม่จำเป็นต้องล้ำลึกขนาดนี้”
“และทำไมคนอื่นนอนนับเป็นชั่วยาม แต่เซียนนอนนับเป็นวัน?”
เซียนอมตะเท้าสะเอว พูดอย่างโมโห
“เซียนจะเหมือนคนธรรมดาได้อย่างไร?”
“ใช่ๆ เซียนท่านพิเศษกว่าใคร งั้นตอนนี้ท่านกลับไปนอนได้หรือยัง ข้ามีธุระต้องทำ”
“ธุระอะไร?” เซียนอมตะสนใจ
ลู่หยางเห็นเซียนอมตะมีท่าทีจะไม่ยอมเลิกราถ้าไม่ฟังเรื่องจนจบ จึงต้องเล่าทั้งหมด
“งั้นตอนนี้พวกเจ้าก็แค่ล่อผีหญิงมา แล้วจับนาง?”
“ใช่”
“ง่ายมาก มอบให้ข้า”
เซียนอมตะตบอก มั่นใจราวกับได้รับผลจากยาไร้เทียมทาน
เซียนอมตะอยู่ในสภาพวิญญาณ ก็คือผี เหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้พอดี
“เดี๋ยว เซียนกลัวผีไม่ใช่หรือ?”
ลู่หยางนึกได้ว่าตอนเซียนอมตะไปสุสานที่ผู้อาวุโสใหญ่สร้างกับตน เซียนอมตะกลัวผีที่โผล่มาจากหลุมศพมาก
“ผีที่มองเห็นได้ข้าจะกลัวอะไร…ไม่ใช่ ข้าไม่ได้กลัวผีสักหน่อย!”
เซียนอมตะรู้ตัวว่าพลั้งปาก รีบแก้
“ดี แต่เจ้าห้ามทำเรื่องเกินเลยนะ!”
ลู่หยางกำชับ มอบการควบคุมร่างกายให้เซียนอมตะ
“คุณชาย~ ข้าเหงาจัง
