างเช่นพี่หลี่ ห้าขวบท่องพันอักษร เจ็ดขวบแต่งกลอน แปดขวบแต่งกวี สิบขวบเขียนความเรียง มีพรสวรรค์ล้นเหลือ บทความเยี่ยมยอด ราวสวรรค์ประทาน อาจารย์ล้วนชมไม่ขาดปาก ชมว่าท่านเป็นศิษย์ที่ดีที่สุดที่เคยสอนมา”
หลี่หาวเหรินยิ้มสงวนท่าที “พี่หลงชมเกินไป แค่อาจารย์อยากให้กำลังใจข้า ถึงประเมินแบบนั้น ตรงกันข้าม พี่หลงต่างหาก ทิ้งกิจการไม่สืบทอด กลับอยากไปหาโชคในเมืองหลวง ความมั่นใจนี้ และที่มาของความมั่นใจนี้ ข้ากับพี่ลู่สู้ไม่ได้”
สามคนยกย่องกันคนละที จากนั้นก็เปิดตำราปราชญ์ อ่านอย่างเพลิดเพลิน รู้สึกว่าปราชญ์โบราณเขียนได้ดีจริงๆ สมกับเป็นบทความที่สืบทอดมาพันปี หากพวกเขาเขียนบทความแบบนี้ได้สักบท ก็ตายตาหลับแล้ว
เมิ่งจิ่งโจวหาว ทำลายความฝันของลู่หยางอย่างไร้ปรานี “พอเถอะ อย่าฝันเลย นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”
สามคนแยกย้ายไปห้องตามที่ตกลงตอนกินซาลาเปา ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวไปนอนห้องสองข้าง หลี่หาวเหรินอยู่ห้องโถง นอนหน้าพระพุทธรูปครึ่งองค์
ในความมืด ร่างงามสามร่างจ้องลู่หยางสามคน ดวงตาเปล่งแสงเขียวริบหรี่
“มาอีกสามคนแล้ว แถมพลังหยางเข้มข้น อยากรู้จริงๆ ว่าจะมีรสชาติอย่างไร…”
ร่างงามชุดเขียวหัวเราะเบาๆ
“ใช่ๆ นานแล้วที่ไม่เจอนักศึกษาพลังหยางเข้มข้นขนาดนี้ แม้ว่านักศึกษาอ่านตำราปราชญ์นานๆ จะเกิดพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่ แต่เข้มข้นเท่าสามคนนี้ หาได้ยากจริงๆ”
ร่างงามชุดแดงเลียริมฝีปาก เต็มไปด้วยเ
