เจ้าหนี้ เป็นคำที่ลู่หยางคุ้นเคยดี เขามีเพื่อนคนหนึ่งที่มีสถานะนี้
“มองข้าทำไม ข้าไม่ได้ยืมเงินนะ!”
เมิ่งจิ่งโจวสังเกตสายตาของลู่หยาง โวยวาย
“รู้หรือไม่ว่าเจ้าหนี้เป็นกลุ่มไหน เป็นตระกูลเมิ่ง สมาคมเงินตราตกดิน หรือกลุ่มอื่น?”
ในความทรงจำของลู่หยาง กลุ่มที่มีชื่อเสียงด้านการปล่อยกู้มีแค่สองกลุ่มนี้ หนึ่งคือตระกูลเมิ่งที่ร่ำรวย อีกกลุ่มคือสมาคมเงินตราตกดินที่มีพ่อค้าอยู่ทั่วใต้หล้า
หลี่หาวเหรินส่ายหน้า
“ไม่รู้ว่าเป็นกลุ่มไหน ทุกครั้งที่ฝัน เห็นแต่ภาพขาดๆ หายๆ เมื่อสองสามวันก่อนฝันเห็นเหตุการณ์ก่อนชิ่นห่าวเหรินบาดเจ็บสาหัส จากบทสนทนารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้าหนี้ และชิ่นห่าวเหรินไม่มีเงิน”
“แต่อาจไม่ใช่ชิ่นห่าวเหรินยืมเงิน อาจเป็นทั้งลัทธิจิ่วอิ่วยืมเงิน เจ้าหนี้เลยตามหาผู้จัดการลัทธิจิ่วอิ่ว ก็คือประมุข”
“อีกฝ่ายรู้ว่าชิ่นห่าวเหรินเป็นประมุขลัทธิจิ่วอิ่วหรือ?”
ลู่หยางตกใจ อีกฝ่ายกล้าขนาดนี้ กล้าให้ลัทธิจิ่วอิ่วยืมเงิน?
หากราชวงศ์ต้าเซี่ยรู้เข้า ไม่ตายก็ต้องถลกหนัง
หลี่หาวเหรินส่ายหน้า ลูบคาง วิเคราะห์ จากการถูกความทรงจำของชิ่นห่าวเหรินทรมานซ้ำๆ ความรู้ของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
“น่าจะไม่รู้จากเศษความทรงจำที่ข้าได้ และจากความเข้าใจของข้าต่อชิ่นห่าวเหริน สถานการณ์ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ ชิ่นห่าวเหรินเอาหยกวิเศษส่วนหนึ่งจากคลังลัทธิจิ่วอิ่วไปจดทะเบียนสมาคมเล็กๆ สมาชิกคือชิ่นห่าวเหรินและคนข
