ตามุ่งมั่นเปี่ยมความหวัง
ราวกับว่าเส้นทางสู่อนาคตอันรุ่งโรจน์ได้ปูลาดอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว
เข้าใจแล้วขอรับ ท่านอาจารย์ เจ็บจัง ชางเนี่ยนลูบหัวป้อยๆ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจ
สองศิษย์อาจารย์ไม่ได้เดินทางไปไหนไกล พวกเขาตัดสินใจปักหลักพักแรมที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งในเมืองหยุน เพื่อรอโอกาสที่จะได้กลับขึ้นไปบนยอดเขาทักษิณอีกครั้ง
ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ ยอดเขาทักษิณยังคงปกคลุมด้วยความวิเวกวังเวง
จนกระทั่งรุ่งอรุณมาเยือน
เย่หนานตื่นจากนิทราด้วยความสดชื่น ทว่าหลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ เขากลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
บรรยากาศรอบกายเงียบเชียบจนผิดวิสัย
แปลกจริง เย่หนานขมวดคิ้ว
ปกติเวลานี้จะต้องมีเสียงเจื้อยแจ้วของหลิงหลงดังมาให้ได้ยิน หรือไม่นางก็ต้องวิ่งตตื้อมาแย่งอ่างล้างหน้าเขาแล้ว แต่วันนี้กลับไร้เงา
ยัยเด็กนี่ เดี๋ยวนี้ชักจะขี้เกียจตัวเป็นขน นอนตื่นสายกว่าข้าเสียอีกรึ เย่หนานส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินไปที่ห้องของหลิงหลง
ทว่าเมื่อผลักประตูเข้าไป เย่หนานก็ต้องยืนตะลึงงัน
ภายในห้องว่างเปล่า ว่างเปล่าในที่นี้หมายถึงว่างเปล่าจริงๆ
อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่เตียงนอน โต๊ะ เก้าอี้ แจกัน หรือของตกแต่งชิ้น
