ที่โรงอาหารยอดเขาหลอมวัตถุวิเศษ ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวพบศิษย์พี่โจวลู่ลู่กำลังอ่านหนังสือพลางปั้นตุ๊กตาน้ำตาล
“ศิษย์พี่โจว น้องหลี่อยู่บนเขาหรือไม่?”
ลู่หยางถามอย่างสุภาพ
“อ้อ น้องลู่หยางกับน้องเมิ่งนี่เอง พวกเจ้าสร้างแก่นได้แล้วหรือ? เร็วจริงๆ”
โจวลู่ลู่เงยหน้า เห็นระดับของลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจว ดวงตาฉายแววประหลาดใจ
ตอนนางอายุเท่านี้ยังอยู่แค่ขั้นสร้างฐานตอนปลายเท่านั้น
“พวกเจ้าจะหาน้องหลี่หรือ? เขาอยู่ในถ้ำพักของตัวเอง”
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวยิ้มพร้อมกัน พวกเขากับหลี่หาวเหรินสนิทกันเหมือนพี่น้อง สร้างแก่นได้แล้วก็ต้องไปอวดหลี่หาวเหรินสักหน่อย ไม่งั้นบำเพ็ญอย่างยากลำบากไปเพื่ออะไร?
“น้องหลี่น่าจะกำลังนอนอยู่”
“นอนหรือ? ข้าจำได้ว่าน้องหลี่ไม่ใช่คนชอบนอนนี่”
“แต่ก่อนไม่ใช่ แต่ตั้งแต่กลับจากเยี่ยมบ้านครั้งที่แล้ว ก็กลายเป็นคนชอบนอน ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาก็ขมวดคิ้วหม่นหมอง ราวกับฝันร้าย ข้าถามว่าฝันเห็นอะไรไม่ดีหรือไม่ เขาก็ไม่ยอมบอก”
“ข้าถามท่านพ่อ ท่านพ่อก็บอกว่าเรื่องนี้อย่าไปยุ่ง”
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวสบตากัน พอเดาสถานการณ์ออก น่าจะเป็นหลี่หาวเหรินฝันเห็นความทรงจำชาติก่อน
ชิ่นห่าวเหรินเป็นหัวหน้าลัทธิมารตัวจริง ทำแต่เรื่องบ้าคลั่ง อีกทั้งนึกถึงที่ประมุขบอกว่ามีคนมากมายจ้องจะแย่งชิงตำแหน่งของชิ่นห่าวเหริน เรื่องพวกนี้ล้วนทำให้หลี่หาวเหรินรู้สึกปรับตัวไม่ได้
ทั้งสองเก็บความคิดจะอวด
