กแน่ๆ นี่คือผลลัพธ์ที่ฮ่องเต้ต้องการ แม้สวีซินจะทุ่มเททำงานเพื่อประเทศ ทำงานจนลืมกินลืมนอน พยายามอุดช่องโหว่ในกฎหมาย แต่ก็ยังตัดสินใจผิดพลาดได้ ฮ่องเต้ทำอะไรไม่ได้ สวีซินเข้าใจกฎหมายของราชวงศ์ต้าเซี่ยลึกซึ้งจนแทบไม่มีใครเทียบได้ ทำให้แทบไม่มีใครมีคุณสมบัติโต้เถียงกับสวีซิน ฮ่องเต้ก็พูดไม่ได้ว่าสวีซินทำถูกหรือผิด แค่รู้สึกว่าทำไม่เหมาะสม แต่จะปรับปรุงอย่างไร พระองค์ก็ไม่รู้ พอดีท่านเต๋าปู้อวี่เชี่ยวชาญกฎหมาย มีประสบการณ์มาก เหมาะที่สุดที่จะโต้เถียงกับสวีซิน ฮ่องเต้ถือโอกาสนี้ให้ทั้งสองคนโต้เถียงกัน รอให้สวีซินตระหนักถึงจุดประสงค์ของตน ก็จะพระราชทานอภัยโทษให้เขาได้
ตอนหยุนจือและลู่หยางกลับถึงสำนักเวิ่นเต๋า บังเอิญพบเมิ่งจิ่งโจวกลับมาจากป่าทึบ เขาเข้าใจบางอย่างในป่าทึบ บรรลุธรรม กลับมาที่ด่านปราบปีศาจก็สร้างแก่น ให้เถาเหยาเย่และหม่านกู่ตามหาโชคชะตาของตัวเองต่อ ส่วนเขากลับสำนักเวิ่นเต๋าคนเดียว ส่วนเรื่องเล็กน้อยอย่างระหว่างทางกลับพบศิษย์ตระกูลใหญ่อวดรวย แล้วโดนเขาที่ปลอมตัวอยู่หน้าแตก ก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว
“ฮ่าๆ ไม่นึกใช่ไหม ข้าน้อยก็สร้างแก่นแล้วเหมือนกัน!”
เมิ่งจิ่งโจวเจอลู่หยางก็เริ่มอวดทันที แม้ไม่รู้ว่าลู่หยางสร้างแก่นอะไร เขามั่นใจว่าแก่นของตนเองแข็งแกร่งที่สุด ใครก็สู้ไม่ได้
“ข้าบอกเจ้านะ แก่นของข้าน้อยไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ ข้าน้อยกำลังจะทำลายคำสาปของรากฐานโสด!”
เมิ่งจิ่งโ
