จวดูมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่เหมือนแค่สร้างแก่น แต่เหมือนเพิ่งก้าวสู่ขั้นข้ามพิบัติ เดินยังต้องเอียงๆ ลู่หยางประหลาดใจมาก ไม่ได้แกล้ง “เจ้ามีความสามารถขนาดนี้เลยหรือ? เจ้าสร้างแก่นอะไร?”
เมิ่งจิ่งโจวหัวเราะคิกคัก ลากลู่หยางไปดื่มชาที่โรงน้ำชา พลางดื่มชาพลางอวด “ข้าไม่ใช่รากฐานโสด แค่อยากสร้าง ก็ต้องสร้างแก่นโสดได้สิ” ลู่หยางพยักหน้า ในบันทึกการสร้างแก่นของท่านเต๋าเสินตู้ ผู้มีรากฐานโสดคนแรกเขียนไว้แบบนี้
“เจ้าสร้างแก่นโสดหรือ?”
เมิ่งจิ่งโจวไม่ตอบ วางถ้วยชาบนโต๊ะหนึ่งใบ “นี่คือคนหนึ่งคน เป็นโสด!” แล้วก็วางถ้วยชาอีกใบ “นี่ก็เป็นคนหนึ่งคน เป็นโสด!” เขาเคาะถ้วยชาสองใบเข้าด้วยกันเบาๆ เกิดเสียงกระทบกันของเครื่องกระเบื้องใสกังวาน พูดข้อสรุปที่คิดมานานว่า “สองคนโสดมารวมกัน ก็เป็นคู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
“แล้วไง?”
“ดังนั้นข้าเลยสร้างแก่นโสดมาสองดวง!”
