ียงให้เขาคืนเงิน เขาปฏิเสธ ยืนยันว่าวิชาของตนเป็นของจริง เถียงกันไม่จบ ผู้คนจึงมาแจ้งความ ข้าพิจารณาแล้วเห็นว่าวิชานั้นเป็นของปลอม จึงสั่งกักขังทางปกครองสิบวัน”
เซียนอมตะได้ยินคำที่ไม่เคยได้ยิน จึงเคาะห้วงจิตของลู่หยางเพื่อขอความช่วยเหลือ “ลู่หยาง บรรพบุรุษแห่งสำนักโจรคือใคร?”
ลู่หยางในฐานะไอเทมวิเศษของเซียนอมตะ ตอบทุกคำถามอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขาอธิบายให้เซียนอมตะฟัง “เกี่ยวกับบรรพบุรุษแห่งสำนักโจร ข้ารู้คร่าวๆ เซียนคงทราบว่า ลัทธินอกรีตมีสามพันลัทธิ หนึ่งในนั้นคือสำนักโจร”
เซียนอมตะพยักหน้า ให้ลู่หยางเล่าต่อ
“สำนักโจรมีจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง ความเร็วของเขาสูงถึงระดับที่คนก่อนหน้าไม่อาจเทียบได้ ความเร็วเป็นหนึ่งในใต้หล้า ตัวตนของเขทำให้สำนักโจรก่อนและหลังเขาเป็นคนละความหมาย ชาวสำนักโจรจึงยกย่องเขาเป็นบรรพบุรุษแห่งสำนักโจร คนทั่วไปเรียกว่าราชาโจร ความเร็วของราชาโจรสูงมาก แม้แต่วังหลวงก็เข้าออกได้ตามใจ ขโมยหินวิเศษและวัตถุวิเศษไปมากมาย ครั้งที่หนักที่สุดคือขโมยประตูวังหลวงไป ราชสำนักโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรราชาโจรไม่ได้”
“แล้วราชาโจรเป็นอย่างไรบ้าง?”
เซียนอมตะฟังแล้วตื่นเต้น นางไม่เคยปะทะกับผู้บำเพ็ญที่เน้นความเร็ว ถ้าได้พบ ต้องลองประลองดูสักตั้ง
ลู่หยางส่ายหน้า “นี่เป็นปริศนา ไม่มีใครรู้ว่าราชาโจรเป็นอย่างไรในตอนท้าย บางคนว่าเขาละสังขาร บางคนว่าเขาเบื่อความวุ่นวายในโลก จึงหลีกหนีไปอย
