ิแล้วถ้าเขาปล่อยใครออกไป ก็คงไม่มีใครว่าอะไร แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน มีโม่ตานซินผู้เคร่งครัดคอยจับผิด เขาก็ไม่มีทางแก้ตัวได้
เมื่อไม่มีเหตุผล ก็ต้องยอมติดคุกสักพัก ถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิตก็แล้วกัน
ท่านสวีแค่นเสียงเย็นชา เดินเข้าคุกด้วยความเต็มใจ พลางเหลือบมองท่านเต๋าปู้อวี่ที่ดูสง่างามดั่งเซียน “ไปอีกมุมเลย ข้าจะนั่งตรงนี้!”
“แค่ติดคุก ใครจะกลัวใคร?”
ตอนนี้ทุกคนมารวมตัวฟังนิทาน คุกเต็มไปหมด มีแต่ที่ท่านเต๋าปู้อวี่นั่งที่ยังว่างอยู่
ท่านเต๋าปู้อวี่ไม่ได้โกรธ เพียงขยับไปอีกด้านหนึ่ง ยิ้มต้อนรับท่านสวีที่มาติดคุกด้วยกัน
“ท่านสวี ต่อไปพวกเราก็เป็นพี่น้องร่วมคุกกันแล้ว ต้องอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขนะขอรับ”
“โจรเฒ่าปู้อวี่ เจ้าอยากตายรึไง!”
ท่านสวีซัดหมัดใส่หน้าท่านเต๋าปู้อวี่ แต่ท่านเต๋าปู้อวี่เบี่ยงหน้าหลบได้ทัน
ท่านเต๋าปู้อวี่ก็ไม่ใช่คนยอมคน ถ้าโดนโจมตีแล้วไม่โต้ตอบ พูดออกไปคงน่าอาย
เขาเตะไปที่หว่างขาท่านสวี ท่านสวีรีบหนีบขาเข้าหากัน จับขาท่านเต๋าปู้อวี่ไว้ได้
ทั้งสองควบคุมพลังได้แม่นยำสมบูรณ์แบบ ไม่มีพลังส่วนเกินแม้แต่น้อย พลังทั้งหมดล้วนโจมตีถูกเป้าหมาย ไม่มีการสูญเปล่า
ผู้ทรงพลังขั้นรวมร่างสองท่านต่อสู้กันในคุก ผลัดกันได้เปรียบเสียเปรียบ
เหล่านักโทษต่างพากันทึ่ง ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เห็นการต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งขั้นรวมร่าง
โม่ตานซินเห็นภาพนี้แล้วก็นิ่งเงียบ การทะเลาะวิวาทในคุกไม่ผิดกฎห
