ลู่หยางได้ยินว่าท่านเต๋าปู้อวี่ถูกขังอยู่ในคุก หลุดปากออกมาว่า “อาจารย์เข้าคุกอีกแล้วหรือ?”
เดี๋ยวก่อน เหตุใดข้าจึงพูดคำว่า “อีก”?
หยุนจือถอนหายใจเบาๆ พยักหน้า “ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่มันก็เป็นเรื่องจริง”
“ข้าเคยบอกอาจารย์หลายครั้งแล้วว่า ‘หากภายหน้าท่านไปก่อเรื่องอะไรขึ้นมา ก็อย่าได้บอกว่าพวกข้าเป็นศิษย์ของท่านก็แล้วกัน’”
“แต่ถึงอย่างไรก็เป็นศิษย์อาจารย์กัน ต่อให้อาจารย์ไปทำตัวน่าอับอายในที่สาธารณะ หากพวกข้าเจอท่านข้างนอก ก็ต้องเรียกท่านว่า ‘อาจารย์’ ไม่อาจแกล้งทำเป็นไม่รู้จักได้”
“…เมื่อครู่ประเด็นสำคัญอยู่ที่คำว่า ‘อาจารย์’ กระมัง ไม่ใช่เรื่องที่ว่าเหตุใดท่านถึงเข้าคุก?”
“อาจารย์เขียนจดหมายมาขอให้ส่งคนไปช่วยท่านออกจากคุก ตามธรรมเนียมแล้วผู้อาวุโสที่สี่จะเป็นผู้ไปช่วย คราวนี้ข้าเห็นว่าอาจารย์อยู่ที่มณฑลต้าเอี้ยน พวกเราจัดการเรื่องโบราณสถานอมตะเสร็จแล้ว พอดีจะได้ไปเยี่ยมท่าน ดูซิว่าครั้งนี้ท่านเข้าคุกเพราะเรื่องอะไร”
“อาจารย์เข้าคุกบ่อยหรือขอรับ?”
“จะว่าบ่อยก็ไม่เชิง แต่ท่านอยู่ในคุกนานกว่าผู้คุมส่วนใหญ่เสียอีก”
“…”
“ด้วยประสบการณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของอาจารย์ ท่านคิดว่าผู้คนเกิดมาชาติหนึ่ง ต้องทิ้งอะไรไว้บ้าง ท่านจึงเขียนหนังสือตามประสบการณ์ตรงของตัวท่านเอง ได้รับการสนับสนุนจากราชสำนัก”
ลู่หยางถามอย่างสงสัย “อาจารย์เขียนอะไรหรือขอรับ?”
“‘สองพันปีแห่งการเปลี่ยนแปลงของคุกในราชวงศ์ต้าเซ
