หลังจากเรือเหาะของสามสาวลับตาไป เหลือทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังของสำนักภูตคร่ำครวญที่เป็นพยานแห่งหายนะ
ฮัดชิ้ว เป็นอะไรไปเนี่ย วันนี้จามไม่หยุดเลยแฮะ เย่หนานถูจมูกเบาๆ บ่นพึมพำอย่างหัวเสีย
สหายเย่ เป็นอะไรหรือไม่ ชางหยวนที่นอนเอนหลังเอกเขนกอยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
ไม่เป็นไรหรอก แค่คัดจมูกนิดหน่อย ว่าแต่ ตาเฒ่า เจ้าเดินหมากเป็นไหม มาประลองปัญญากันสักกระดานดีหรือไม่ จู่ๆ เย่หนานก็นึกสนุกขึ้นมา
เมื่อได้ยินคำชวน ดวงตาของชางหยวนก็ลุกวาวเป็นประกาย ดีเลย ข้ากำลังคันไม้คันมืออยู่พอดี
ก่อนหน้านี้เขาเล่นกับยวี่เซียวจื่อก็เหมือนสอนเด็กเดินหมาก น่าเบื่อจะตายไป ชางหยวนรอโอกาสที่จะได้ดวลหมากกับยอดคนระดับเดียวกับตนมานานแล้ว
วูบ
เย่หนานสะบัดมือเบาๆ กระดานหมากสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นลอยอยู่กลางอากาศระหว่างทั้งสอง
ดูภายนอกมันก็เป็นเพียงกระดานหมากธรรมดาๆ ไม่มีสิ่งใดโดดเด่นสะดุดตา
ตาเฒ่า เจ้าเริ่มก่อนเลย เย่หนานผายมือเชิญ
ช่วงสามปีที่ผ่านมาที่เขาใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ การเดินหมากเป็นหนึ่งในงานอดิเรกที่เขาโปรดปราน อย่าว่าแต่เย่หนานเลย แม้แต่หลิงหลงตัวน้อยก็ยังพอจะเดินหมากสู้กับเขาได้บ้าง
ถ้าเช่นนั้น ข้าไม่เกรงใจล่
