วลว่าพวกเขาเป็นผู้มีหน้ามีตา หากเรื่องรังแกผู้อ่อนแอกว่าแพร่ออกไปจะเสียชื่อเสียง จึงส่งผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานระดับปลายมากมาย ให้พวกเขาบรรลุขั้นแก่นทองคำระหว่างต่อสู้ เช่นนี้หากข้าแพ้ คนอื่นก็พูดอะไรไม่ได้”
“เฮอะ แค่พวกนั้นยังคิดจะเอาชนะข้า? บรรลุขั้นแก่นทองคำแล้วจะเป็นไง ล้วนเป็นขยะ ไม่มีใครสู้ได้สักคน!”
“ข้าชนะพวกเขาไม่หยุด ใช้การต่อสู้หล่อเลี้ยงการต่อสู้ ก่อเกิดความรู้สึกไร้เทียมทาน บรรลุแก่นทองคำสำเร็จ!” เซียนอมตะพูดอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับนี่เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่คู่ควรกล่าวถึง
“แก่นทองคำของข้าไม่เคยมีมาก่อน และข้าก็เป็นผู้ไร้เทียมทาน แก่นทองคำนี้จึงสมควรชื่อว่าแก่นไร้เทียมทาน”
“พอเถอะ พลังร่างนี้ข้าใช้จนหมดแล้ว เรื่องที่เหลือฝากเจ้าแล้ว หลังจากนี้ข้าจะสอนวิธีใช้แก่นไร้เทียมทานให้ หาว—”
จุดอ่อนของร่างแยกคือไม่สามารถเติมพลังวิเศษเหมือนร่างแท้ ใช้พลังวิเศษไปเท่าไหร่ก็หมดไปเท่านั้น ไม่สามารถเติมได้
เซียนอมตะยืดเส้นยืดสาย ร่างกายกลับคืนสู่ดิน วิญญาณกลับสู่ห้วงจิต
เหนื่อยมานาน กลับไปนอนหลับสักตื่นเป็นรางวัลดีกว่า
หญ้าเลี้ยงฟ้าไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบ ถ้ามันเป็นร่างมนุษย์ ตอนนี้เหงื่อคงท่วมหลังแล้ว
แม้เมื่อครู่ลู่หยางจะคุยกับร่างแยกของตัวเองตลอด แต่หญ้าเลี้ยงฟ้ารู้สึกได้ว่าพลังจิตของลู่หยางล็อกมันแน่น หากมันขยับแม้เพียงเล็กน้อย ก็จะถูกลู่หยางฟันแหลกด้วยกระบี่
“เร็ว… เร็วทุกคนขวาง…”
คำพู
