ดของหญ้าเลี้ยงฟ้ายังไม่ทันจบ ก็เห็นร่างลู่หยางพุ่งวาบ กลายเป็นสายฟ้า ตีสัตว์ปีศาจที่ขวางหน้าหญ้าเลี้ยงฟ้ากระเด็นไปทั้งหมด ปรากฏตัวตรงหน้าหญ้าเลี้ยงฟ้าในพริบตา
“เจ้าจะให้ขวางใคร?” ลู่หยางก้มลงบีบหญ้าเลี้ยงฟ้า เสียงเย็นเยียบ
หลังบรรลุขั้นแก่นทองคำ ไม่เพียงพลังเพิ่มขึ้นมาก ความเร็วก็เพิ่มขึ้นด้วย
ลู่หยางไม่ให้โอกาสหญ้าเลี้ยงฟ้าแก้ตัว ถอนมันขึ้นมาทั้งราก
รากของหญ้าเลี้ยงฟ้าแผ่ไปทั่วใต้หนองน้ำ เมื่อลู่หยางถอนรากหญ้าเลี้ยงฟ้าขึ้นมาทั้งหมด พบว่าบนรากมันพันอยู่กับกระดูกมากมาย ทั้งของเผ่าปีศาจและมนุษย์ เหล่านี้ล้วนเป็นอาหารของมัน
สายตาลู่หยางเย็นเยียบยิ่งขึ้น เขาแกะกระดูกออกทีละชิ้น ฉีกรากหญ้าเลี้ยงฟ้าออก โยนทิ้งไป
เขาพาหญ้าเลี้ยงฟ้าออกจากหนองน้ำ เห็นสัตว์ปีศาจตัวหนึ่งกำลังต่อสู้กับผู้บำเพ็ญ เขาโจมตีเบาๆ สังหารสัตว์ปีศาจ ถามผู้บำเพ็ญว่าที่นี่คือที่ใด
ผู้บำเพ็ญเห็นลู่หยางสังหารสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำระดับต้นในการโจมตีเดียว ในใจตกใจ ไม่กล้าปิดบัง บอกสถานที่อย่างนอบน้อม
ลู่หยางคำนวณอย่างละเอียด ที่นี่ห่างจากด่านปราบปีศาจประมาณหกร้อยลี้ ไม่นับว่าไกล
เมื่อลู่หยางรีบกลับมาถึงด่านปราบปีศาจ เห็นเมิ่งจิ่งโจวทั้งสามกำลังกระวนกระวายรออยู่ที่ประตูเมือง ข้างๆ ยังมีชายหนุ่มริมฝีปากแดงฟันขาวยืนอยู่ ดูอายุน้อยกว่าลู่หยางหลายปี
“หญ้าเลี้ยงฟ้าพาอาจารย์พี่ลู่ไปที่ไหน?” เถาเหยาเย่ร้อนใจ พวกเขาเชิญผู้ช่วยไปตามห
