ลู่หยางเข้าสู่สภาวะลึกลับแปลกประหลาด เขารู้สึกว่าความสามารถในการรับรู้สิ่งภายนอกลดลงอย่างมาก รู้สึกได้เพียงผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำที่กำลังโจมตีตน ส่วนที่ไกลออกไปกลับเลือนราง
ตรงกันข้ามกับม่านหมอกในตันเถียนที่จางลงเรื่อยๆ ราวกับแค่สลัดม่านหมอกออก ก็จะเห็นว่าแสงสว่างที่อยู่หลังม่านหมอกคืออะไร
สัตว์ปีศาจหัวเสือตัวมังกรจระเข้ตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ลู่หยางอย่างดุดัน มันคือมังกรจระเข้เสือที่อาศัยอยู่ในน้ำมานาน ขั้นแก่นทองคำระดับปลาย สามารถเคลื่อนไหวบนบกได้ชั่วคราว หญ้าเลี้ยงฟ้าพามันออกจากทะเลสาบมาโดยเฉพาะเพื่อล่าลู่หยาง
ลู่หยางรู้ถึงการโจมตีของมังกรจระเข้เสือ เป่าไฟสามรสเบาๆ ติดลงบนกระบี่ชิงเฟิง
กระบี่ชิงเฟิงที่คมกริบอยู่แล้ว เมื่อเพิ่มไฟสามรส อานุภาพยิ่งมากกว่าเดิม
มังกรจระเข้เสือคำรามพุ่งเข้าใส่ลู่หยาง ลู่หยางบิดข้อมือ ตะโกนเบาๆ “ตัด” กระบี่ชิงเฟิงฟันผ่าน หัวของมังกรจระเข้เสือกลิ้งมาที่เท้าลู่หยาง ตรงรอยตัดยังมีกลิ่นหอมน่าลิ้มลอง
นี่คือ “วิชากระบี่ตัด” อานุภาพไม่เท่า “วิชากระบี่ทำลาย” ที่ต้องใช้พลังวิเศษเกือบหมด แต่สามารถใช้ติดต่อกันได้ พลังโจมตีเดี่ยวแรงกว่า “วิชากระบี่ฟัน” เล็กน้อย
หญ้าเลี้ยงฟ้ายังจะควบคุมซากมังกรจระเข้เสือโจมตี ลู่หยางคาดการณ์ไว้แล้ว กระตุ้น “วิชากระบี่ตัด” อีกครั้ง สับมังกรจระเข้เสือเป็นแปดท่อน
สัตว์ปีศาจอีกตัวฉวยโอกาสปรากฏที่เท้าลู่หยาง ตัวเล็กกว่า มีสามขา รูปร่างคล้าย
