ยางขยับความคิด พลังกระบี่พุ่งสู่ฟ้า กวาดรอบด้าน พลิกแผ่นดิน ขัดขวางการล้อมโจมตีของสัตว์ปีศาจชั่วคราว
พลังกระบี่เปลี่ยนแปลงอีกครั้ง พุ่งขึ้นด้านบน ฟันใส่ชามใบนั้น
พลังกระบี่พุ่งสู่ฟ้า เปลี่ยนแปลงไม่หยุด ต่อสู้กับชามใบนั้น ทันใดนั้นพลังกระบี่ขยายใหญ่ สว่างไสวไร้ที่เปรียบ ฟันก้นชามจนเป็นรู
เจ้าของชามฝ่ามือเปล่งแสง ฟาดฝ่ามือออกมาหลายครั้ง สายฟ้าปรากฏวูบวาบ ลู่หยางใช้มวยหลัวฮั่นโต้กลับ
เสียงนกกระเรียนดังขึ้น มาจากเหนือศีรษะลู่หยาง นกกระเรียนขาวดิ่งพุ่ง จะงอยปากราวกับกระบี่ทำลายฟ้า จะทะลุทะลวงลู่หยาง
“กระบี่ชิงเฟิง ไป!”
ลู่หยางทั้งต่อสู้กับเจ้าของชามด้วยฝ่ามือ ทั้งควบคุมกระบี่ชิงเฟิงด้วยความคิด ต้านการโจมตีจากเบื้องบน
ลู่หยางแผ่พลังจิต พบว่ามีผู้คนและสัตว์ปีศาจนับไม่ถ้วนรอจังหวะ เตรียมจะลงมือสังหารเขา
การโจมตีเหล่านี้ไม่ถึงกับทำให้ตาย แต่เพียงพอจะทำให้บาดเจ็บสาหัส
เมื่อการต่อสู้ดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ในใจลู่หยางเกิดความเข้าใจบางอย่าง ราวกับมีแสงสว่างอยู่ตรงหน้า แต่มีหมอกหนาขวางกั้น มองไม่ชัด
ตอนที่ลู่หยางคิดจะขับไล่หมอกหนา ดูให้กระจ่าง สัตว์ปีศาจก็โจมตีมา
เจิงสัตว์ปีศาจเตะพื้นด้วยขาทั้งสี่ ใช้เขาพุ่งชนลู่หยาง
แม้ลู่หยางจะใช้กระบี่ชิงเฟิงฟันเขาของเจิงขาดในจังหวะเดียวกับการชน แต่เขาก็บาดเจ็บ เอวถูกเขาแทง เลือดไหลไม่หยุด
ลู่หยางรีบกินยาเม็ดหนึ่ง หยุดบาดแผล
ลู่ซูสัตว์ปีศาจโฉบลงมาจากฟ้า กีบทั้งสี
