่ราวกับหินบดยักษ์ จะบดขยี้ลู่หยาง
ลู่หยางทำท่าค้ำฟ้า ปะทะกับลู่ซูด้วยความแข็งแกร่ง ลู่ซูถูกสองฝ่ามือตีกระเด็น ลู่หยางก็ไม่ได้ดีไปกว่านั้น เขารู้สึกว่าแขนทั้งสองปวดร้าว ราวกับจะหลุดออกจากกัน
ผ่านการโจมตีต่อเนื่องไม่หยุด สภาพลู่หยางแย่ลงเรื่อยๆ ตอนนี้แม้แต่โอกาสกินยาก็ไม่มี หมอกระหว่างเขากับแสงสว่างก็หนาขึ้นเรื่อยๆ
“แค่ขั้นสร้างฐานระดับปลาย กลับต้านท่าไม้ตายของขั้นแก่นทองคำได้หลายรอบ อยากรู้จริงๆ ว่าเจ้ามีรสชาติอย่างไร” หญ้าเลี้ยงฟ้าพอใจลู่หยางมากขึ้นเรื่อยๆ
ลู่หยางยิ่งแข็งแกร่ง หลังจากมันกลืนกินลู่หยางก็จะยิ่งแข็งแกร่ง
พืชวิเศษเกิดสติปัญญาได้ยาก แต่เมื่อเกิดสติปัญญาแล้ว ย่อมมีพรสวรรค์ล้นฟ้า!
“ข้าโกรธจนแทบตาย แค่หญ้าไร้ค่าต้นหนึ่ง กล้าแกล้งรองอันดับสองในสายอมตะของข้า นึกว่าข้าไม่มีอารมณ์หรือไง!” เซียนอมตะเห็นลู่หยางบาดเจ็บ ทั้งร้อนใจทั้งโกรธ โทสะพลุ่งพล่าน
“ลู่หยาง ให้ร่างแยกไม้แก่ข้าหนึ่งร่าง ใช้เมล็ดบัวคู่แฝด ได้ผลดีกว่าเมล็ดต้นโพธิ์!”
ลู่หยางได้ยินดังนั้น ชะงักไปครู่ ตาสว่างวาบ พยักหน้า ย่อตัวลงดิน
“จะย่อตัวลงดินอีกหรือ? ไร้ประโยชน์!” หญ้าเลี้ยงฟ้าคิดว่าลู่หยางใช้กลเก่า จะใช้วิชาย่นพื้นที่หนี
ลู่หยางรีบหยิบเมล็ดบัวคู่แฝด กระตุ้น ‘วิชาปลูกต้นไม้’
ต้นบัวงอกทะลุดิน บนใบบัวมีลู่หยางสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งเป็นร่างแท้ของลู่หยาง อีกคนเป็นร่างแยกที่ทำจากรากบัว
“ใช่แล้ว นี่แหละ!” หญ้าเลี้ยงฟ้
