การฝึกฝนสองเดือนทำให้ทั้งสี่คนเข้าใจป่าลึกอย่างเพียงพอแล้ว สัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำขึ้นไปโดยทั่วไปมีความภาคภูมิใจสูง ถ้าไม่ใช่เจอสายเลือดชนเผ่าโบราณที่ทำให้สัตว์ปีศาจโกรธแค้นแบบนี้ จะไม่รวมกลุ่มกัน
“แปลกจริงๆ ตามหลักแล้วสายเลือดของข้าจะกดข่มสัตว์ปีศาจได้ แต่ในการต่อสู้เมื่อครู่ กลับไม่รู้สึกแบบนั้นเลย”
หม่านกู่นึกถึงความผิดปกติที่เจอในการต่อสู้เมื่อครู่ สายเลือดชนเผ่าโบราณรบกับสัตว์ปีศาจมาไม่เคยแพ้ ตั้งแต่ปลุกสายเลือดสำเร็จ หม่านกู่ยังไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ ลู่หยางขมวดคิ้ว ครุ่นคิดหาสาเหตุ
“อ๊า! นี่มันอะไร!”
ทันใดนั้น เสียงร้องแหลมหนึ่งขัดจังหวะความคิดของลู่หยาง
“ซ่งอู้กั่ว เจ้าร้องบ้าอะไร!”
ซ่งฮว่าดุเพื่อน ทุกคนกำลังคิดปัญหา เสียงร้องของเจ้าทำความคิดทุกคนสับสน
“พวก พวกท่านดูสิ!”
ซ่งอู้กั่วนั่งอยู่บนพื้น ชี้สั่นๆ ไปที่สัตว์ปีศาจที่เขาผ่าท้องออกแล้ว แต่เดิมเขาตั้งใจจะผ่าเอาแก่นปีศาจออกมา ตอบแทนบุญคุณที่ลู่หยางทั้งสี่ช่วยชีวิต แต่กลับตกใจกับความผิดปกติของแก่นปีศาจ
ลู่หยางเดินตรงไปดู เห็นหมาป่าโดดเดี่ยวถูกผ่าท้อง ตรงตำแหน่งตันเถียนมีแก่นปีศาจหนึ่งดวง ค่อนข้างหม่นหมอง มีใบสีเหลืองซีดห่อหุ้มแก่นปีศาจอยู่ ใบบางและหนาแน่น ระหว่างใบมีเส้นใยสีขาวเชื่อมต่อกัน เหนียวเหนอะ ลู่หยางใช้พลังวิเศษคลุมแขนขวา หยิบแก่นปีศาจประหลาดนี้ออกมา
“แก่นปีศาจไม่มีอะไรผิดปกติ นั่นหมายความว่าปัญหาอยู่ที่ใบพวกนี้
