?”
“ไปผ่าสัตว์ปีศาจตัวอื่น!”
ทุกคนแยกย้ายกันไปผ่าสัตว์ปีศาจ ไม่นานก็ได้ผล – แก่นปีศาจของสัตว์ปีศาจทั้งห้าตัวล้วนถูกใบสีเหลืองซีดพวกนี้ห่อหุ้ม ลู่หยางนึกถึงความรู้ที่เคยเรียนมาทั้งหมด ก็ไม่มีอะไรตรงกับใบพวกนี้
“ใครรู้จักกลุ่มใบนี้บ้าง?”
แม้แต่เมิ่งจิ่งโจวที่รอบรู้ก็ส่ายหน้าไม่หยุด เถาเหยาเย่กับหม่านกู่ก็ส่ายหน้าบอกว่าไม่รู้จัก ไม่ต้องพูดถึงคนตระกูลซ่ง ความรู้ยังไม่เท่าเถาเหยาเย่กับหม่านกู่ ระดับของพวกเขาแค่แยกแยะพืชวิเศษทั่วไปได้ องครักษ์สองคนอยู่ที่ด่านปราบปีศาจมาหลายปี ก็ไม่เคยเห็นใบแบบนี้
“รู้สึกว่าเคยเห็นในตำราเล่มไหนสักเล่ม… เป็นหญ้าเลี้ยงฟ้าหรือเปล่า?”
ซ่งอู้กั่วพึมพำเบาๆ
“หญ้าเลี้ยงฟ้า?”
ทุกคนหันไปมองซ่งอู้กั่วพร้อมกัน ซ่งอู้กั่วรู้สึกกดดันมาก เขาขี้ขลาดกลัวเรื่อง ชอบอ่านหนังสือตั้งแต่เด็ก ไม่ชอบคุยกับคน การที่คนมากมายมองมาที่เขาแบบนี้เป็นครั้งแรก
“อู้กั่ว เจ้ารู้ที่มาของใบพวกนี้?”
“ก็ แค่รู้สึกคุ้นตา ข้าก็ไม่แน่ใจ ข้าเคยเห็นในหอคัมภีร์มีตำราโบราณสมัยต้าอวี๋เล่มหนึ่ง เป็นสมุดบันทึกของปรมาจารย์โอสถ ในนั้นพูดถึงพืชวิเศษชนิดหนึ่งชื่อหญ้าเลี้ยงฟ้า ภาพในหนังสือคล้ายกับอันนี้มาก ในหนังสือบอกว่า ตอนแรกหญ้าเลี้ยงฟ้าดูเหมือนหญ้าทั่วไป มีความสามารถในการพรางตัวสูงมาก พืชข้างๆ เป็นอย่างไร มันก็จะเป็นอย่างนั้น พอใกล้โตเต็มที่ มันก็จะกินสัตว์ปีศาจ ใช้สัตว์ปีศาจเป็นอาหารเร่งการเติบโตของตัวเ
