ในป่าลึก เงาร่างหลายร่างวิ่งโซเซไปทางขอบป่า เลือดไหลไม่หยุด
“ฮึก ฮึก”
“บ้าเอ๊ย ไม่ใช่บอกว่าสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำชอบอยู่ตัวเดียว ไม่เคยรวมกลุ่มหรือ ทำไมถึงมีสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำมากขนาดนี้?”
ซ่งฮว่าวิ่งไปบ่นไป
“ใครจะรู้พูดแบบนี้มีประโยชน์อะไร รีบวิ่งเถอะ!”
“ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า คราวที่แล้วใช้ยันต์ส่งตัวมีทิศทางหมด ยังไม่ทันได้ซื้อใหม่ก็ลากทุกคนเข้าป่าลึกอีก!”
“ใครจะรู้ว่าจะเจอสถานการณ์แบบนี้ ลองถามสององครักษ์นั่นดูสิ เคยเจอสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองคำรวมกลุ่มไหม?”
“คุณหนูทั้งสี่ อย่าเพิ่งทะเลาะกันได้ไหม สิ่งสำคัญตอนนี้คือรีบวิ่งไปขอบป่า พอพ้นอันตรายแล้วค่อยคุยเรื่องความผิด”
องครักษ์สองคนวิ่งจนเหงื่อท่วมตัว พวกเขารู้ว่าพวกคุณหนูพวกนี้ดูแลยาก คราวที่แล้วเจอช้างเผือกหกงาขั้นทารกแรกกำเนิด คราวนี้ไม่รู้ไปก่อกวนสัตว์ปีศาจขั้นแก่นทองค้าระดับปลายมาได้ยังไง นี่มันโชคอะไรกัน!
พวกเขามทำงานเป็นองครักษ์มาหลายปี ไม่เคยเจอสถานการณ์แย่ขนาดนี้ เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของพวกเขาตายใต้กรงเล็บของสัตว์ปีศาจที่ไล่ล่าพวกเขาแล้ว
“โฮ่ว!”
ในบรรดาสัตว์ปีศาจที่ไล่ล่าพวกเขามีหมาป่าตาเดียวอยู่ตัวหนึ่ง ดวงตาดุร้ายกระหายเลือด มันเป็นตัวที่กัดองครักษ์คนหนึ่งตายอย่างโหดเหี้ยม เท้าทั้งสี่ข้างของหมาป่าตาเดียวเป็นสีแดง วิ่งแล้วเหมือนเหินเมฆขี่หมอก เร็วมาก มันร้องครั้งหนึ่ง เร่งความเร็วขึ้นอีก พุ่งใส่พวกซ่งฮว่า
“บ้าเอ๊ย เป็นห
