กสองข้าง กลายเป็นสายฝนดาวตก พุ่งใส่ลู่หยาง
ลู่หยางสังเกตเห็นนกปีศาจนานแล้ว เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า ยกกระบี่ชิงเฟิงขึ้นลวกๆ ท่าทางสบายๆ เหมือนยืดเส้นยืดสายตอนเช้า นกปีศาจพุ่งชนปลายกระบี่ชิงเฟิงโดยตรง หัวถูกแทงทะลุ
“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
ลู่หยางถามด้วยความห่วงใย
“พวกท่านคือ…”
ซ่งฮว่าและคนอื่นๆ ตกใจ ขั้นที่ลู่หยางแสดงออกมาคือขั้นสร้างฐานระดับปลาย แต่ขั้นสร้างฐานระดับปลายจะฆ่าหมาป่าตาเดียวกับนกปีศาจได้อย่างไร?
“ชิ ช้ากว่าเจ้าอีกก้าวนึง”
พูดไปพลาง เมิ่งจิ่งโจวก็ฆ่าสัตว์ปีศาจตัวหนึ่งได้ หมัดเต็มไปด้วยเลือดสัตว์ปีศาจ
“เมิ่งจิ่งโจว?”
ซ่งฮว่าตาโต จำเมิ่งจิ่งโจวได้
“เจ้าคือ… ซ่งฮว่าจากตระกูลซ่ง?”
เมิ่งจิ่งโจวไม่ค่อยแน่ใจ ส่วนใหญ่เพราะอีกฝ่ายดูโทรมมาก หน้าตาเลอะเทอะ เหมือนผู้ลี้ภัยที่วิ่งออกมาจากไหนก็ไม่รู้ ต่างจากซ่งฮว่าในความทรงจำลิบลับ แม้ตระกูลซ่งจะไม่เทียบตระกูลเมิ่ง แต่ก็เป็นตระกูลใหญ่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง สภาพความเป็นอยู่ดี คราวที่แล้วเจอซ่งฮว่าบนเรือดอกไม้กำลังเต้นรำร้องเพลง เต้นได้ดีกว่านางโลมเสียอีก
“ใช่ ข้าเอง!”
ซ่งฮว่าไม่คิดว่าในบรรดาคนที่ช่วยเขาจะมีเมิ่งจิ่งโจวด้วย เขาได้ยินมาว่าเมิ่งจิ่งโจวหายตัวไปกว่าปีแล้ว ไม่เคยเห็นตัว แต่ดูจากท่าทีไม่ตื่นตระหนกของตระกูลเมิ่ง เรื่องเมิ่งจิ่งโจวหายตัวน่าสงสัย
“เขาคือคุณชายใหญ่เมิ่งจิ่งโจวแห่งตระกูลเมิ่ง?”
คนข้างหลังซ่งฮว่าอุทานเบาๆ พวกเขาเป็นญาติ
