เมื่อจิ่วอิงตาย ฝั่งของลู่หยางก็ฮึกเหิม รวบรวมกำลังจบการต่อสู้ในคราวเดียว
“วิชารบชนเผ่า – พละกำลังเอาชนะทุกอย่าง!”
หม่านกู่ตะโกนก้อง ออกหมัดซ้ายขวาพร้อมกัน ทุบหัวสัตว์ปีศาจติดเกราะจนยุบ งูยักษ์ลายพาดหลงอยู่ในมายาภาพ สูญเสียสติ กินร่างตัวเองไปครึ่งหนึ่ง พอมันรู้สึกตัวก็สายเกินไป ไม่อาจพลิกสถานการณ์ เมิ่งจิ่งโจวเห็นลู่หยางฟันสัตว์ปีศาจสองตัวตายด้วยกระบี่เดียว ในใจก็เกิดความรู้สึกอยากเทียบ ใช้หกท่าสั่นสะเทือนฟ้าบังคับฆ่าเสือปีศาจกับสิงโต สัตว์ปีศาจทั้งสองไม่มีโอกาสหนี
เมิ่งจิ่งโจวและอีกสองคนเหนื่อยหอบ แต่ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ยังไงก็ชนะการต่อสู้ครั้งนี้ ลู่หยางไม่ได้ใช้พลังมากนัก เมื่อครู่เขาใช้พลังของเซียนอมตะ
“เลิก!”
เมื่อการต่อสู้จบ เขาก็ไม่จำเป็นต้องคงสภาพเป็นเซียนอมตะอีก พอกลับร่างเดิม ลู่หยางก็รู้สึกว่าสมองกระปรี้กระเปร่าขึ้น วิธีคิดไม่ได้เป็นแบบเดียวเหมือนเมื่อครู่
“เมื่อกี้ข้าทำอะไรลงไป?!”
ลู่หยางนึกถึงเรื่องโง่ๆ ที่ตัวเองทำเมื่อครู่ เหงื่อเย็นไหลไม่หยุด
“เมื่อกี้เจ้าทำดีมากนะ เหมือนสไตล์ของข้าเป๊ะเลย!”
เซียนอมตะชูนิ้วโป้ง ชมว่าลู่หยางมีคุณสมบัติเป็นเซียน
“นั่นแหละปัญหาใหญ่!”
ลู่หยางนึกถึงการต่อสู้เมื่อครู่ ใช้มวยหวงโต้วโต้วเปลี่ยนเป็นรูปลักษณ์เซียนอมตะ พลังต่อสู้เพิ่มขึ้นมากจริงๆ ถึงขั้นพุ่งทะยาน เขารับรองได้ว่า ถ้าใช้มวยหวงโต้วโต้ว ในขั้นสร้างฐานจะไม่มีใครสู้เขาได้แน่นอน แต่รา
