!
สัตว์ปีศาจทั้งสองตามหาเสือลายพาดกลอน ไม่พบ อยู่ไหน?
สัตว์ปีศาจตัวหนึ่งตอบสนองก่อน จ้องมองพื้น เพิ่งจะคิดแผ่พลังจิตตรวจสอบ ก็เห็นเสือโผล่ขึ้นมาจากพื้น แทงกระบี่ออกมา!
ตัดขาหน้าของสัตว์ปีศาจไปหนึ่งข้างทันที! สัตว์ปีศาจทั้งสองคิดจะโต้กลับ ก็เห็นเสือตัวนั้นกระโดดลงไปในดิน
สำหรับลู่หยางที่ควบคุมวิชาย่นพื้นที่ได้ นี่ไม่ใช่ดิน แต่เป็นสระน้ำ!
หม่านกู่เผชิญหน้ากับสัตว์ปีศาจติดเกราะตัวหนึ่ง สูงเท่าคน แผ่นเกราะเหมือนเกล็ดปลา แต่เล็กกว่าเกล็ดปลา เหมือนเกล็ดของตัวนิ่ม
สัตว์ปีศาจติดเกราะคำรามครั้งหนึ่ง พุ่งเข้าใส่หม่านกู่ หม่านกู่ไม่ยอมแพ้ ตะโกนดังๆ “เซียนอมตะคุ้มครอง” แล้วพุ่งเข้าใส่สัตว์ปีศาจติดเกราะเช่นกัน
สัตว์ปีศาจติดเกราะไม่เคยเห็นมนุษย์กล้าหาญขนาดนี้มาก่อน แค่มนุษย์ขั้นสร้างฐานระดับปลายตัวเล็กๆ กล้ามาประลองพละกำลังร่างกายกับมัน?
โครม–
คนกับสัตว์ชนกัน เสียงดังสนั่นหูแทบแตก ทั้งสองฝ่ายต่างถอยหลังหลายก้าว ยืนไม่มั่น สุดท้ายต่างชนต้นไม้ใหญ่คนละต้น ถึงได้ทรงตัวได้
สัตว์ปีศาจติดเกราะระวังตัวอย่างมาก มันไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีร่างกายน่ากลัวถึงเพียงนี้ สามารถเทียบกับมันได้
หม่านกู่หอบหายใจ การปะทะเมื่อครู่เขาเสียเปรียบ แต่เมื่อเขาตะโกนชื่อเซียนอมตะไม่หยุด รู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
“เซียนอมตะคุ้มครอง!” เขาตะโกนเสียงดัง พุ่งเข้าใส่สัตว์ปีศาจติดเกราะอีกครั้ง
เมิ่งจิ่งโจวเหมือนลู่หยาง เผชิญ
