“แต่ก่อนในยุคโบราณทำตามพิธีกรรมที่ข้าสอนไม่มีปัญหานะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
เซียนอมตะรู้ข้อผิดพลาดก็แก้ไข ค้นหาปัญหา หาวิธีแก้ไข หลีกเลี่ยงไม่ให้ทำผิดอีกในอนาคต
“ข้าเข้าใจแล้ว ในยุคโบราณชนเผ่าที่ข้ารู้จักเป็นชนเผ่ารุ่นแรก สายเลือดบริสุทธิ์เป็นผู้ได้รับประโยชน์โดยตรงจากพรของข้า!”
“ผ่านการสืบทอดมาสามแสนปี สัดส่วนของพรเซียนในสายเลือดชนเผ่าโบราณลดลง มาถึงรุ่นนี้ก็เหลือน้อยมากแล้ว”
“ดังนั้นตอนที่สัดส่วนพรของข้าสูง จะมีผลกดข่มสัตว์ปีศาจ แต่ตอนสัดส่วนพรต่ำ สัตว์ปีศาจก็จะแก้แค้นข้าหรือ?”
“เห็นคนอ่อนแอเป็นกล้า เห็นคนแข็งแรงเป็นกลัว เซียนฉี่หลินดูแลพวกสัตว์ปีศาจยังไงกัน ไม่ให้เกียรติข้าเลยสักนิด!”
เซียนอมตะยิ่งคิดยิ่งโกรธ ตัดสินใจว่าถ้าเจอเซียนฉี่หลิน จะต้องสั่งสอนเขาให้ดี
“เซียน มีวิธีทำให้สายเลือดชนเผ่าโบราณของหม่านกู่กลับไปหลับใหม่ไหม?”
ลู่หยางคาดการณ์ไว้แล้วเรื่องการกระตุ้นสายเลือดชนเผ่าโบราณแล้วดึงดูดความเกลียดชัง
ดูจากเรื่องที่เซียนอมตะทำตอนมีชีวิตอยู่ที่ทำให้ทั้งคนและเทพโกรธแค้น การมีศัตรูก็เป็นเรื่องปกติ ก็แค่ตอนก่อนที่เซียนอมตะยังมีชีวิตอยู่ถึงกดข่มได้ พอเซียนอมตะพินาศ พวกศัตรูก็ได้กลิ่นแล้วมา
เซียนอมตะครุ่นคิด “ปัญหานี้ไม่เคยคิดเลย ข้าคิดดู ตะโกนสองที ‘เซียนฉี่หลินเป็นเจ้าโง่’…ไม่ได้ บางทีอาจจะดึงดูดความเกลียดชัง”
“อ้อใช่แล้ว สามารถให้หม่านกู่ตะโกน ‘เซียนอมตะจงเป็นอมตะชั่วนิรันดร์’ ไ
