ผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์มากที่สุด แต่ก็ไม่สามารถระบุวัสดุและยุคสมัยได้”
“ผ้าผืนนี้สันนิษฐานว่ามาจากยุคโบราณ บางทีอาจเป็นของที่อัจฉริยะยุคโบราณคนใดคนหนึ่งครอบครอง และตกหล่นในช่วงการต่อสู้ในยุคทอง ผ้าจึงกลายเป็นของไร้เจ้าของ”
“เนื้อผ้าแข็งแกร่ง แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกเกิดใช้แรงทั้งหมดฉีก ก็ไม่สามารถฉีกขาดแม้แต่น้อย”
“แล้วผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนล่ะ?”
ผู้ดำเนินรายการบอกตามตรง “ยังไม่เคยลอง จุดเด่นที่สุดของผ้าแถบนี้คือการเก็บรักษาที่สมบูรณ์ หากผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนออกมือทำลาย ราคาของผ้าแถบจะลดลงมาก”
“ผ้าไหมสีแดง ราคาเริ่มต้นหนึ่งพันหินวิเศษ”
สมาคมการค้าก็ไม่แน่ใจราคาของผ้าไหมสีแดง พูดว่าเป็นของยุคโบราณ แต่ผ้าแถบนี้เก็บรักษาสมบูรณ์เกินไป เหมือนเพิ่งทอเสร็จใหม่ๆ ยากที่จะทำให้คนเชื่อว่านี่เป็นของเมื่อสามแสนปีก่อน จึงตั้งราคาเริ่มต้นไว้ต่ำมาก
“หนึ่งพันหินวิเศษ”
อันเค่อแห่งสำนักชิงเยว่เสนอราคา นางเห็นว่าสีของผ้าสวยงาม สามารถใช้สร้างเสื้อผ้า หรือดัดแปลงเล็กน้อยเป็นผ้าคลุม
“หนึ่งพันสองร้อยหินวิเศษ”
เถาเหยาเย่เสนอราคา
อันเค่อขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าจะมีคนแย่งผ้ากับนาง นางหันไปมอง พบว่าคนที่เสนอราคาเป็นหญิงสาวที่สวยกว่านางมาก ดูเหมือนจะมีจุดประสงค์เดียวกับตน
งั้นยิ่งต้องไม่ยอม!
“หนึ่งพันห้าพ้อยหินวิเศษ!”
“สองพัน”
น้ำเสียงของเถาเหยาเย่เกียจคร้าน ดูเหมือนไม่สนใจว่าใครจะเสน
